Bihagre ki vaar (M:4),
ਬਿਹਾਗੜੇ ਕੀ ਵਾਰ (ਮਹਲਾ 4),
बिहागड़े की वार (महला 4)


200+ ਗੁਰਬਾਣੀ (ਪੰਜਾਬੀ) 200+ गुरबाणी (हिंदी) 200+ Gurbani (Eng) Sundar Gutka Sahib (Download PDF) Daily Updates


Gurbani LangMeanings
ਪੰਜਾਬੀ ---
हिंदी ---
English Eng meaning
---

ਬਿਹਾਗੜੇ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੪

बिहागड़े की वार महला ४

Bihaagaɍe kee vaar mahalaa 4

Vaar Of Bihaagraa, Fourth Mehl:

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ੴ सतिगुर प्रसादि ॥

Īk-õamkkaari saŧigur prsaađi ||

One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਹੋਰ ਥੈ ਸੁਖੁ ਨ ਭਾਲਿ ॥

गुर सेवा ते सुखु पाईऐ होर थै सुखु न भालि ॥

Gur sevaa ŧe sukhu paaëeâi hor ŧhai sukhu na bhaali ||

Serving the Guru, peace is obtained; do not search for peace anywhere else.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਭੇਦੀਐ ਸਦਾ ਵਸੈ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ॥

गुर कै सबदि मनु भेदीऐ सदा वसै हरि नालि ॥

Gur kai sabađi manu bheđeeâi sađaa vasai hari naali ||

The soul is pierced by the Word of the Guru's Shabad. The Lord dwells ever with the soul.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਜਿਨ ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥੧॥

नानक नामु तिना कउ मिलै जिन हरि वेखै नदरि निहालि ॥१॥

Naanak naamu ŧinaa kaū milai jin hari vekhai nađari nihaali ||1||

O Nanak, they alone obtain the Naam, the Name of the Lord, who are blessed by the Lord with His Glance of Grace. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਸਿਫਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸ ਹੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੈ ਸੋ ਖਰਚੈ ਖਾਇ ॥

सिफति खजाना बखस है जिसु बखसै सो खरचै खाइ ॥

Siphaŧi khajaanaa bakhas hai jisu bakhasai so kharachai khaaī ||

The treasure of the Lord's Praise is such a blessed gift; he alone obtains it to spend, unto whom the Lord bestows it.

ਸਤਿਗੁਰ ਬਿਨੁ ਹਥਿ ਨ ਆਵਈ ਸਭ ਥਕੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥

सतिगुर बिनु हथि न आवई सभ थके करम कमाइ ॥

Saŧigur binu haŧhi na âavaëe sabh ŧhake karam kamaaī ||

Without the True Guru, it does not come to hand; all have grown weary of performing religious rituals.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਧਨਹੀਣੁ ਹੈ ਅਗੈ ਭੁਖਾ ਕਿ ਖਾਇ ॥੨॥

नानक मनमुखु जगतु धनहीणु है अगै भुखा कि खाइ ॥२॥

Naanak manamukhu jagaŧu đhanaheeñu hai âgai bhukhaa ki khaaī ||2||

O Nanak, the self-willed manmukhs of the world lack this wealth; when they are hungry in the next world, what will they have to eat there? ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਸਭ ਤੇਰੀ ਤੂ ਸਭਸ ਦਾ ਸਭ ਤੁਧੁ ਉਪਾਇਆ ॥

सभ तेरी तू सभस दा सभ तुधु उपाइआ ॥

Sabh ŧeree ŧoo sabhas đaa sabh ŧuđhu ūpaaīâa ||

All are Yours, and You belong to all. You created all.

ਸਭਨਾ ਵਿਚਿ ਤੂ ਵਰਤਦਾ ਤੂ ਸਭਨੀ ਧਿਆਇਆ ॥

सभना विचि तू वरतदा तू सभनी धिआइआ ॥

Sabhanaa vichi ŧoo varaŧađaa ŧoo sabhanee đhiâaīâa ||

You are pervading within all - all meditate on You.

ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਭਗਤਿ ਥਾਇ ਪਾਇਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

तिस दी तू भगति थाइ पाइहि जो तुधु मनि भाइआ ॥

Ŧis đee ŧoo bhagaŧi ŧhaaī paaīhi jo ŧuđhu mani bhaaīâa ||

You accept the devotional worship of those who are pleasing to Your Mind.

ਜੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਸਭਿ ਕਰਨਿ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥

जो हरि प्रभ भावै सो थीऐ सभि करनि तेरा कराइआ ॥

Jo hari prbh bhaavai so ŧheeâi sabhi karani ŧeraa karaaīâa ||

Whatever pleases the Lord God happens; all act as You cause them to act.

ਸਲਾਹਿਹੁ ਹਰਿ ਸਭਨਾ ਤੇ ਵਡਾ ਜੋ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਇਆ ॥੧॥

सलाहिहु हरि सभना ते वडा जो संत जनां की पैज रखदा आइआ ॥१॥

Salaahihu hari sabhanaa ŧe vadaa jo sanŧŧ janaan kee paij rakhađaa âaīâa ||1||

Praise the Lord, the greatest of all; He preserves the honor of the Saints. ||1||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਨਾਨਕ ਗਿਆਨੀ ਜਗੁ ਜੀਤਾ ਜਗਿ ਜੀਤਾ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

नानक गिआनी जगु जीता जगि जीता सभु कोइ ॥

Naanak giâanee jagu jeeŧaa jagi jeeŧaa sabhu koī ||

O Nanak, the spiritually wise one has conquered all others.

ਨਾਮੇ ਕਾਰਜ ਸਿਧਿ ਹੈ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ ॥

नामे कारज सिधि है सहजे होइ सु होइ ॥

Naame kaaraj siđhi hai sahaje hoī su hoī ||

Through the Name, his affairs are brought to perfection; whatever happens is by His Will.

ਗੁਰਮਤਿ ਮਤਿ ਅਚਲੁ ਹੈ ਚਲਾਇ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥

गुरमति मति अचलु है चलाइ न सकै कोइ ॥

Guramaŧi maŧi âchalu hai chalaaī na sakai koī ||

Under Guru's Instruction, his mind is held steady; no one can make him waver.

ਭਗਤਾ ਕਾ ਹਰਿ ਅੰਗੀਕਾਰੁ ਕਰੇ ਕਾਰਜੁ ਸੁਹਾਵਾ ਹੋਇ ॥

भगता का हरि अंगीकारु करे कारजु सुहावा होइ ॥

Bhagaŧaa kaa hari ânggeekaaru kare kaaraju suhaavaa hoī ||

The Lord makes His devotee His own, and his affairs are adjusted.

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਾਇਅਨੁ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

मनमुख मूलहु भुलाइअनु विचि लबु लोभु अहंकारु ॥

Manamukh moolahu bhulaaīânu vichi labu lobhu âhankkaaru ||

The self-willed manmukhs have been led astray from the very beginning; within them lurks greed, avarice and ego.

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੈ ਵੀਚਾਰੁ ॥

झगड़ा करदिआ अनदिनु गुदरै सबदि न करै वीचारु ॥

Jhagaɍaa karađiâa ânađinu guđarai sabađi na karai veechaaru ||

Their nights and days pass in argument, and they do not reflect upon the Word of the Shabad.

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

सुधि मति करतै हिरि लई बोलनि सभु विकारु ॥

Suđhi maŧi karaŧai hiri laëe bolani sabhu vikaaru ||

The Creator has taken away their subtle intellect, and all their speech is corrupt.

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਨਿ ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬਹੁਤੁ ਅਗੵਾਨੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥

दितै कितै न संतोखीअनि अंतरि त्रिसना बहुतु अग्यानु अंधारु ॥

Điŧai kiŧai na sanŧŧokheeâni ânŧŧari ŧrisanaa bahuŧu âgʸaanu ânđđhaaru ||

No matter what they are given, they are not satisfied; within them is desire, and the great darkness of ignorance.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲਹੁ ਤੁਟੀਆ ਭਲੀ ਜਿਨਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥

नानक मनमुखा नालहु तुटीआ भली जिना माइआ मोहि पिआरु ॥१॥

Naanak manamukhaa naalahu ŧuteeâa bhalee jinaa maaīâa mohi piâaru ||1||

O Nanak, it is right to break with the self-willed manmukhs; to them, the love of Maya is sweet. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਤਿਨੑ ਭਉ ਸੰਸਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਰਿ ਕਰਤਾਰੁ ॥

तिन्ह भउ संसा किआ करे जिन सतिगुरु सिरि करतारु ॥

Ŧinʱ bhaū sanssaa kiâa kare jin saŧiguru siri karaŧaaru ||

What can fear and doubt do to those, who have given their heads to the Creator, and to the True Guru?

ਧੁਰਿ ਤਿਨ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਪੇ ਰਖਣਹਾਰੁ ॥

धुरि तिन की पैज रखदा आपे रखणहारु ॥

Đhuri ŧin kee paij rakhađaa âape rakhañahaaru ||

He who has preserved honor from the beginning of time, He shall preserve their honor as well.

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

मिलि प्रीतम सुखु पाइआ सचै सबदि वीचारि ॥

Mili preeŧam sukhu paaīâa sachai sabađi veechaari ||

Meeting their Beloved, they find peace; they reflect upon the True Word of the Shabad.

ਨਾਨਕ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੇਵਿਆ ਆਪੇ ਪਰਖਣਹਾਰੁ ॥੨॥

नानक सुखदाता सेविआ आपे परखणहारु ॥२॥

Naanak sukhađaaŧaa seviâa âape parakhañahaaru ||2||

O Nanak, I serve the Giver of Peace; He Himself is the Assessor. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰਿਆ ਤੂ ਸਭਨਾ ਰਾਸਿ ॥

जीअ जंत सभि तेरिआ तू सभना रासि ॥

Jeeâ janŧŧ sabhi ŧeriâa ŧoo sabhanaa raasi ||

All beings are Yours; You are the wealth of all.

ਜਿਸ ਨੋ ਤੂ ਦੇਹਿ ਤਿਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮਿਲੈ ਕੋਈ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਨਾਹੀ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥

जिस नो तू देहि तिसु सभु किछु मिलै कोई होरु सरीकु नाही तुधु पासि ॥

Jis no ŧoo đehi ŧisu sabhu kichhu milai koëe horu sareeku naahee ŧuđhu paasi ||

One unto whom You give, obtains everything; there is no one else to rival You.

ਤੂ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਸਭਸ ਦਾ ਹਰਿ ਪਹਿ ਅਰਦਾਸਿ ॥

तू इको दाता सभस दा हरि पहि अरदासि ॥

Ŧoo īko đaaŧaa sabhas đaa hari pahi ârađaasi ||

You alone are the Great Giver of all; I offer my prayer unto You, Lord.

ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਮੰਨਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਜਨੁ ਸਾਬਾਸਿ ॥

जिस दी तुधु भावै तिस दी तू मंनि लैहि सो जनु साबासि ॥

Jis đee ŧuđhu bhaavai ŧis đee ŧoo manni laihi so janu saabaasi ||

One with whom You are pleased, is accepted by You; how blessed is such a person!

ਸਭੁ ਤੇਰਾ ਚੋਜੁ ਵਰਤਦਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥੨॥

सभु तेरा चोजु वरतदा दुखु सुखु तुधु पासि ॥२॥

Sabhu ŧeraa choju varaŧađaa đukhu sukhu ŧuđhu paasi ||2||

Your wondrous play is pervading everywhere. I place my pain and pleasure before You. ||2||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੈ ਭਾਵਦੇ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰ ॥

गुरमुखि सचै भावदे दरि सचै सचिआर ॥

Guramukhi sachai bhaavađe đari sachai sachiâar ||

The Gurmukhs are pleasing to the True Lord; they are judged to be true in the True Court.

ਸਾਜਨ ਮਨਿ ਆਨੰਦੁ ਹੈ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥

साजन मनि आनंदु है गुर का सबदु वीचार ॥

Saajan mani âananđđu hai gur kaa sabađu veechaar ||

The minds of such friends are filled with bliss, as they reflect upon the Word of the Guru's Shabad.

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਵਸਾਇਆ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਚਾਨਣੁ ਕੀਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥

अंतरि सबदु वसाइआ दुखु कटिआ चानणु कीआ करतारि ॥

Ânŧŧari sabađu vasaaīâa đukhu katiâa chaanañu keeâa karaŧaari ||

They enshrine the Shabad within their hearts; their pain is dispelled, and the Creator blesses them with the Divine Light.

ਨਾਨਕ ਰਖਣਹਾਰਾ ਰਖਸੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥

नानक रखणहारा रखसी आपणी किरपा धारि ॥१॥

Naanak rakhañahaaraa rakhasee âapañee kirapaa đhaari ||1||

O Nanak, the Savior Lord shall save them, and shower them with His Mercy. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਭੈ ਰਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

गुर की सेवा चाकरी भै रचि कार कमाइ ॥

Gur kee sevaa chaakaree bhai rachi kaar kamaaī ||

Serve the Guru, and wait upon Him; as you work, maintain the Fear of God.

ਜੇਹਾ ਸੇਵੈ ਤੇਹੋ ਹੋਵੈ ਜੇ ਚਲੈ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥

जेहा सेवै तेहो होवै जे चलै तिसै रजाइ ॥

Jehaa sevai ŧeho hovai je chalai ŧisai rajaaī ||

As you serve Him, you will become like Him, as you walk according to His Will.

ਨਾਨਕ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪਿ ਹੈ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜੀ ਜਾਇ ॥੨॥

नानक सभु किछु आपि है अवरु न दूजी जाइ ॥२॥

Naanak sabhu kichhu âapi hai âvaru na đoojee jaaī ||2||

O Nanak, He Himself is everything; there is no other place to go. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥

तेरी वडिआई तूहै जाणदा तुधु जेवडु अवरु न कोई ॥

Ŧeree vadiâaëe ŧoohai jaañađaa ŧuđhu jevadu âvaru na koëe ||

You alone know Your greatness - no one else is as great as You.

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਹੋਵੈ ਤਾ ਆਖੀਐ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਤੂਹੈ ਹੋਈ ॥

तुधु जेवडु होरु सरीकु होवै ता आखीऐ तुधु जेवडु तूहै होई ॥

Ŧuđhu jevadu horu sareeku hovai ŧaa âakheeâi ŧuđhu jevadu ŧoohai hoëe ||

If there were some other rival as great as You, then I would speak of him. You alone are as great as You are.

ਜਿਨਿ ਤੂ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹੋਰੁ ਤਿਸ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰੇ ਕਿਆ ਕੋਈ ॥

जिनि तू सेविआ तिनि सुखु पाइआ होरु तिस दी रीस करे किआ कोई ॥

Jini ŧoo seviâa ŧini sukhu paaīâa horu ŧis đee rees kare kiâa koëe ||

One who serves You obtains peace; who else can compare to You?

ਤੂ ਭੰਨਣ ਘੜਣ ਸਮਰਥੁ ਦਾਤਾਰੁ ਹਹਿ ਤੁਧੁ ਅਗੈ ਮੰਗਣ ਨੋ ਹਥ ਜੋੜਿ ਖਲੀ ਸਭ ਹੋਈ ॥

तू भंनण घड़ण समरथु दातारु हहि तुधु अगै मंगण नो हथ जोड़ि खली सभ होई ॥

Ŧoo bhannañ ghaɍañ samaraŧhu đaaŧaaru hahi ŧuđhu âgai manggañ no haŧh joɍi khalee sabh hoëe ||

You are all-powerful to destroy and create, O Great Giver; with palms pressed together, all stand begging before You.

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾਰੁ ਮੈ ਕੋਈ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਤੁਧੁ ਸਭਸੈ ਨੋ ਦਾਨੁ ਦਿਤਾ ਖੰਡੀ ਵਰਭੰਡੀ ਪਾਤਾਲੀ ਪੁਰਈ ਸਭ ਲੋਈ ॥੩॥

तुधु जेवडु दातारु मै कोई नदरि न आवई तुधु सभसै नो दानु दिता खंडी वरभंडी पाताली पुरई सभ लोई ॥३॥

Ŧuđhu jevadu đaaŧaaru mai koëe nađari na âavaëe ŧuđhu sabhasai no đaanu điŧaa khanddee varabhanddee paaŧaalee puraëe sabh loëe ||3||

I see none as great as You, O Great Giver; You give in charity to the beings of all the continents, worlds, solar systems, nether regions and universes. ||3||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਮਨਿ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਹਜਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥

मनि परतीति न आईआ सहजि न लगो भाउ ॥

Mani paraŧeeŧi na âaëeâa sahaji na lago bhaaū ||

O mind, you have no faith, and you have not embraced love for the Celestial Lord;

ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਓ ਮਨਹਠਿ ਕਿਆ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

सबदै सादु न पाइओ मनहठि किआ गुण गाइ ॥

Sabađai saađu na paaīõ manahathi kiâa guñ gaaī ||

You do not enjoy the sublime taste of the Word of the Shabad - what Praises of the Lord will you stubborn-mindedly sing?

ਨਾਨਕ ਆਇਆ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

नानक आइआ सो परवाणु है जि गुरमुखि सचि समाइ ॥१॥

Naanak âaīâa so paravaañu hai ji guramukhi sachi samaaī ||1||

O Nanak, his coming alone is approved, who, as Gurmukh, merges into the True Lord. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣੈ ਮੂੜਾ ਅਵਰਾ ਆਖਿ ਦੁਖਾਏ ॥

आपणा आपु न पछाणै मूड़ा अवरा आखि दुखाए ॥

Âapañaa âapu na pachhaañai mooɍaa âvaraa âakhi đukhaaē ||

The fool does not understand his own self; he annoys others with his speech.

ਮੁੰਢੈ ਦੀ ਖਸਲਤਿ ਨ ਗਈਆ ਅੰਧੇ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਏ ॥

मुंढै दी खसलति न गईआ अंधे विछुड़ि चोटा खाए ॥

Munddhai đee khasalaŧi na gaëeâa ânđđhe vichhuɍi chotaa khaaē ||

His underlying nature does not leave him; separated from the Lord, he suffers cruel blows.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਭੰਨਿ ਨ ਘੜਿਓ ਰਹੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਏ ॥

सतिगुर कै भै भंनि न घड़िओ रहै अंकि समाए ॥

Saŧigur kai bhai bhanni na ghaɍiõ rahai ânkki samaaē ||

Through the fear of the True Guru, he has not changed and reformed himself, so that he might merge in the lap of God.

ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਚੂਕੈ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥

अनदिनु सहसा कदे न चूकै बिनु सबदै दुखु पाए ॥

Ânađinu sahasaa kađe na chookai binu sabađai đukhu paaē ||

Night and day, his doubts never stop; without the Word of the Shabad, he suffers in pain.

ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਸਬਲਾ ਨਿਤ ਧੰਧਾ ਕਰਤ ਵਿਹਾਏ ॥

कामु क्रोधु लोभु अंतरि सबला नित धंधा करत विहाए ॥

Kaamu krođhu lobhu ânŧŧari sabalaa niŧ đhanđđhaa karaŧ vihaaē ||

Sexual desire, anger and greed are so powerful within him; he passes his life constantly entangled in worldly affairs.

ਚਰਣ ਕਰ ਦੇਖਤ ਸੁਣਿ ਥਕੇ ਦਿਹ ਮੁਕੇ ਨੇੜੈ ਆਏ ॥

चरण कर देखत सुणि थके दिह मुके नेड़ै आए ॥

Charañ kar đekhaŧ suñi ŧhake đih muke neɍai âaē ||

His feet, hands, eyes and ears are exhausted; his days are numbered, and his death is immanent.

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਨ ਲਗੋ ਮੀਠਾ ਜਿਤੁ ਨਾਮਿ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਏ ॥

सचा नामु न लगो मीठा जितु नामि नव निधि पाए ॥

Sachaa naamu na lago meethaa jiŧu naami nav niđhi paaē ||

The True Name does not seem sweet to him - the Name by which the nine treasures are obtained.

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਮਰੈ ਫੁਨਿ ਜੀਵੈ ਤਾਂ ਮੋਖੰਤਰੁ ਪਾਏ ॥

जीवतु मरै मरै फुनि जीवै तां मोखंतरु पाए ॥

Jeevaŧu marai marai phuni jeevai ŧaan mokhanŧŧaru paaē ||

But if he remains dead while yet alive, then by so dying, he truly lives; thus, he attains liberation.

ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਨ ਪਾਇਓ ਪਰਾਣੀ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਕਿਆ ਪਾਏ ॥

धुरि करमु न पाइओ पराणी विणु करमा किआ पाए ॥

Đhuri karamu na paaīõ paraañee viñu karamaa kiâa paaē ||

But if he is not blessed with such pre-ordained karma, then without this karma, what can he obtain?

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਮੂੜੇ ਗਤਿ ਮਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਏ ॥

गुर का सबदु समालि तू मूड़े गति मति सबदे पाए ॥

Gur kaa sabađu samaali ŧoo mooɍe gaŧi maŧi sabađe paaē ||

Meditate in remembrance on the Word of the Guru's Shabad, you fool; through the Shabad, you shall obtain salvation and wisdom.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਦ ਹੀ ਪਾਏ ਜਾਂ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥੨॥

नानक सतिगुरु तद ही पाए जां विचहु आपु गवाए ॥२॥

Naanak saŧiguru ŧađ hee paaē jaan vichahu âapu gavaaē ||2||

O Nanak, he alone finds the True Guru, who eliminates self-conceit from within. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਜਿਸ ਦੈ ਚਿਤਿ ਵਸਿਆ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸ ਨੋ ਕਿਉ ਅੰਦੇਸਾ ਕਿਸੈ ਗਲੈ ਦਾ ਲੋੜੀਐ ॥

जिस दै चिति वसिआ मेरा सुआमी तिस नो किउ अंदेसा किसै गलै दा लोड़ीऐ ॥

Jis đai chiŧi vasiâa meraa suâamee ŧis no kiū ânđđesaa kisai galai đaa loɍeeâi ||

One whose consciousness is filled with my Lord Master - why should he feel anxious about anything?

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਭਨਾ ਗਲਾ ਕਾ ਤਿਸ ਨੋ ਧਿਆਇਦਿਆ ਕਿਵ ਨਿਮਖ ਘੜੀ ਮੁਹੁ ਮੋੜੀਐ ॥

हरि सुखदाता सभना गला का तिस नो धिआइदिआ किव निमख घड़ी मुहु मोड़ीऐ ॥

Hari sukhađaaŧaa sabhanaa galaa kaa ŧis no đhiâaīđiâa kiv nimakh ghaɍee muhu moɍeeâi ||

The Lord is the Giver of Peace, the Lord of all things; why would we turn our faces away from His meditation, even for a moment, or an instant?

ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਤਿਸ ਨੋ ਸਰਬ ਕਲਿਆਣ ਹੋਏ ਨਿਤ ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਜਾਇ ਬਹੀਐ ਮੁਹੁ ਜੋੜੀਐ ॥

जिनि हरि धिआइआ तिस नो सरब कलिआण होए नित संत जना की संगति जाइ बहीऐ मुहु जोड़ीऐ ॥

Jini hari đhiâaīâa ŧis no sarab kaliâañ hoē niŧ sanŧŧ janaa kee sanggaŧi jaaī baheeâi muhu joɍeeâi ||

One who meditates on the Lord obtains all pleasures and comforts; let us go each and every day, to sit in the Saints' Society.

ਸਭਿ ਦੁਖ ਭੁਖ ਰੋਗ ਗਏ ਹਰਿ ਸੇਵਕ ਕੇ ਸਭਿ ਜਨ ਕੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜੀਐ ॥

सभि दुख भुख रोग गए हरि सेवक के सभि जन के बंधन तोड़ीऐ ॥

Sabhi đukh bhukh rog gaē hari sevak ke sabhi jan ke banđđhan ŧoɍeeâi ||

All the pain, hunger, and disease of the Lord's servant are eradicated; the bonds of the humble beings are torn away.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੋਆ ਹਰਿ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਮੁਹਿ ਡਿਠੈ ਜਗਤੁ ਤਰਿਆ ਸਭੁ ਲੋੜੀਐ ॥੪॥

हरि किरपा ते होआ हरि भगतु हरि भगत जना कै मुहि डिठै जगतु तरिआ सभु लोड़ीऐ ॥४॥

Hari kirapaa ŧe hoâa hari bhagaŧu hari bhagaŧ janaa kai muhi dithai jagaŧu ŧariâa sabhu loɍeeâi ||4||

By the Lord's Grace, one becomes the Lord's devotee; beholding the face of the Lord's humble devotee, the whole world is saved and carried across. ||4||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਸੁਆਉ ਨ ਪਾਇਆ ॥

सा रसना जलि जाउ जिनि हरि का सुआउ न पाइआ ॥

Saa rasanaa jali jaaū jini hari kaa suâaū na paaīâa ||

Let that tongue, which has not tasted the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਰਸਨਾ ਸਬਦਿ ਰਸਾਇ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥੧॥

नानक रसना सबदि रसाइ जिनि हरि हरि मंनि वसाइआ ॥१॥

Naanak rasanaa sabađi rasaaī jini hari hari manni vasaaīâa ||1||

O Nanak, one whose mind is filled with the Name of the Lord, Har, Har - his tongue savors the Word of the Shabad. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥

सा रसना जलि जाउ जिनि हरि का नाउ विसारिआ ॥

Saa rasanaa jali jaaū jini hari kaa naaū visaariâa ||

Let that tongue, which has forgotten the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਪੈ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿਆ ॥੨॥

नानक गुरमुखि रसना हरि जपै हरि कै नाइ पिआरिआ ॥२॥

Naanak guramukhi rasanaa hari japai hari kai naaī piâariâa ||2||

O Nanak, the tongue of the Gurmukh chants the Lord's Name, and loves the Name of the Lord. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਹਰਿ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੁ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥

हरि आपे ठाकुरु सेवकु भगतु हरि आपे करे कराए ॥

Hari âape thaakuru sevaku bhagaŧu hari âape kare karaaē ||

The Lord Himself is the Master, the servant and the devotee; the Lord Himself is the Cause of causes.

ਹਰਿ ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਆਪੇ ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਏ ॥

हरि आपे वेखै विगसै आपे जितु भावै तितु लाए ॥

Hari âape vekhai vigasai âape jiŧu bhaavai ŧiŧu laaē ||

The Lord Himself beholds, and He Himself rejoices. As He wills, so does He enjoin us.

ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ਆਪੇ ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਉਝੜਿ ਪਾਏ ॥

हरि इकना मारगि पाए आपे हरि इकना उझड़ि पाए ॥

Hari īkanaa maaragi paaē âape hari īkanaa ūjhaɍi paaē ||

The Lord places some on the Path, and the Lord leads others into the wilderness.

ਹਰਿ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਚਲਤ ਸਬਾਏ ॥

हरि सचा साहिबु सचु तपावसु करि वेखै चलत सबाए ॥

Hari sachaa saahibu sachu ŧapaavasu kari vekhai chalaŧ sabaaē ||

The Lord is the True Master; True is His justice. He arranges and beholds all His plays.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਕਹੈ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੫॥

गुर परसादि कहै जनु नानकु हरि सचे के गुण गाए ॥५॥

Gur parasaađi kahai janu naanaku hari sache ke guñ gaaē ||5||

By Guru's Grace, servant Nanak speaks and sings the Glorious Praises of the True Lord. ||5||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਦਰਵੇਸੀ ਕੋ ਜਾਣਸੀ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਦਰਵੇਸੁ ॥

दरवेसी को जाणसी विरला को दरवेसु ॥

Đaravesee ko jaañasee viralaa ko đaravesu ||

How rare is the dervish, the Saintly renunciate, who understands renunciation.

ਜੇ ਘਰਿ ਘਰਿ ਹੰਢੈ ਮੰਗਦਾ ਧਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧਿਗੁ ਵੇਸੁ ॥

जे घरि घरि हंढै मंगदा धिगु जीवणु धिगु वेसु ॥

Je ghari ghari handdhai manggađaa đhigu jeevañu đhigu vesu ||

Cursed is the life, and cursed are the clothes, of one who wanders around, begging from door to door.

ਜੇ ਆਸਾ ਅੰਦੇਸਾ ਤਜਿ ਰਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਿਖਿਆ ਨਾਉ ॥

जे आसा अंदेसा तजि रहै गुरमुखि भिखिआ नाउ ॥

Je âasaa ânđđesaa ŧaji rahai guramukhi bhikhiâa naaū ||

But, if he abandons hope and anxiety, and as Gurmukh receives the Name as his charity,

ਤਿਸ ਕੇ ਚਰਨ ਪਖਾਲੀਅਹਿ ਨਾਨਕ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੧॥

तिस के चरन पखालीअहि नानक हउ बलिहारै जाउ ॥१॥

Ŧis ke charan pakhaaleeâhi naanak haū balihaarai jaaū ||1||

Then Nanak washes his feet, and is a sacrifice to him. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਨਾਨਕ ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਫਲੁ ਦੁਇ ਪੰਖੇਰੂ ਆਹਿ ॥

नानक तरवरु एकु फलु दुइ पंखेरू आहि ॥

Naanak ŧaravaru ēku phalu đuī pankkheroo âahi ||

O Nanak, the tree has one fruit, but two birds are perched upon it.

ਆਵਤ ਜਾਤ ਨ ਦੀਸਹੀ ਨਾ ਪਰ ਪੰਖੀ ਤਾਹਿ ॥

आवत जात न दीसही ना पर पंखी ताहि ॥

Âavaŧ jaaŧ na đeesahee naa par pankkhee ŧaahi ||

They are not seen coming or going; these birds have no wings.

ਬਹੁ ਰੰਗੀ ਰਸ ਭੋਗਿਆ ਸਬਦਿ ਰਹੈ ਨਿਰਬਾਣੁ ॥

बहु रंगी रस भोगिआ सबदि रहै निरबाणु ॥

Bahu ranggee ras bhogiâa sabađi rahai nirabaañu ||

One enjoys so many pleasures, while the other, through the Word of the Shabad, remains in Nirvaanaa.

ਹਰਿ ਰਸਿ ਫਲਿ ਰਾਤੇ ਨਾਨਕਾ ਕਰਮਿ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥

हरि रसि फलि राते नानका करमि सचा नीसाणु ॥२॥

Hari rasi phali raaŧe naanakaa karami sachaa neesaañu ||2||

Imbued with the subtle essence of the fruit of the Lord's Name, O Nanak, the soul bears the True Insignia of God's Grace. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਧਰਤੀ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਹਕੁ ਆਪਿ ਜੰਮਾਇ ਪੀਸਾਵੈ ॥

आपे धरती आपे है राहकु आपि जमाइ पीसावै ॥

Âape đharaŧee âape hai raahaku âapi jammaaī peesaavai ||

He Himself is the field, and He Himself is the farmer. He Himself grows and grinds the corn.

ਆਪਿ ਪਕਾਵੈ ਆਪਿ ਭਾਂਡੇ ਦੇਇ ਪਰੋਸੈ ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਖਾਵੈ ॥

आपि पकावै आपि भांडे देइ परोसै आपे ही बहि खावै ॥

Âapi pakaavai âapi bhaande đeī parosai âape hee bahi khaavai ||

He Himself cooks it, He Himself puts the food in the dishes, and He Himself sits down to eat.

ਆਪੇ ਜਲੁ ਆਪੇ ਦੇ ਛਿੰਗਾ ਆਪੇ ਚੁਲੀ ਭਰਾਵੈ ॥

आपे जलु आपे दे छिंगा आपे चुली भरावै ॥

Âape jalu âape đe chhinggaa âape chulee bharaavai ||

He Himself is the water, He Himself gives the tooth-pick, and He Himself offers the mouthwash.

ਆਪੇ ਸੰਗਤਿ ਸਦਿ ਬਹਾਲੈ ਆਪੇ ਵਿਦਾ ਕਰਾਵੈ ॥

आपे संगति सदि बहालै आपे विदा करावै ॥

Âape sanggaŧi sađi bahaalai âape viđaa karaavai ||

He Himself calls and seats the congregation, and He Himself bids them goodbye.

ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾਲੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਆਪੇ ਤਿਸ ਨੋ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਵੈ ॥੬॥

जिस नो किरपालु होवै हरि आपे तिस नो हुकमु मनावै ॥६॥

Jis no kirapaalu hovai hari âape ŧis no hukamu manaavai ||6||

One whom the Lord Himself blesses with His Mercy - the Lord causes him to walk according to His Will. ||6||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸਭਿ ਬੰਧਨਾ ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਸਨਬੰਧੁ ॥

करम धरम सभि बंधना पाप पुंन सनबंधु ॥

Karam đharam sabhi banđđhanaa paap punn sanabanđđhu ||

Rituals and religions are all just entanglements; bad and good are bound up with them.

ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਸੁ ਬੰਧਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸੁ ਧੰਧੁ ॥

ममता मोहु सु बंधना पुत्र कलत्र सु धंधु ॥

Mamaŧaa mohu su banđđhanaa puŧr kalaŧr su đhanđđhu ||

Those things done for the sake of children and spouse, in ego and attachment, are just more bonds.

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਜੇਵਰੀ ਮਾਇਆ ਕਾ ਸਨਬੰਧੁ ॥

जह देखा तह जेवरी माइआ का सनबंधु ॥

Jah đekhaa ŧah jevaree maaīâa kaa sanabanđđhu ||

Wherever I look, there I see the noose of attachment to Maya.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਵਰਤਣਿ ਵਰਤੈ ਅੰਧੁ ॥੧॥

नानक सचे नाम बिनु वरतणि वरतै अंधु ॥१॥

Naanak sache naam binu varaŧañi varaŧai ânđđhu ||1||

O Nanak, without the True Name, the world is engrossed in blind entanglements. ||1||


ਮਃ ੪ ॥

मः ४ ॥

M:h 4 ||

Fourth Mehl:

ਅੰਧੇ ਚਾਨਣੁ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਰਜਾਇ ॥

अंधे चानणु ता थीऐ जा सतिगुरु मिलै रजाइ ॥

Ânđđhe chaanañu ŧaa ŧheeâi jaa saŧiguru milai rajaaī ||

The blind receive the Divine Light, when they merge with the Will of the True Guru.

ਬੰਧਨ ਤੋੜੈ ਸਚਿ ਵਸੈ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥

बंधन तोड़ै सचि वसै अगिआनु अधेरा जाइ ॥

Banđđhan ŧoɍai sachi vasai âgiâanu âđheraa jaaī ||

They break their bonds, and dwell in Truth, and the darkness of ignorance is dispelled.

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਦੇਖੈ ਤਿਸੈ ਕਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਤਨੁ ਸਾਜਿ ॥

सभु किछु देखै तिसै का जिनि कीआ तनु साजि ॥

Sabhu kichhu đekhai ŧisai kaa jini keeâa ŧanu saaji ||

They see that everything belongs to the One who created and fashioned the body.

ਨਾਨਕ ਸਰਣਿ ਕਰਤਾਰ ਕੀ ਕਰਤਾ ਰਾਖੈ ਲਾਜ ॥੨॥

नानक सरणि करतार की करता राखै लाज ॥२॥

Naanak sarañi karaŧaar kee karaŧaa raakhai laaj ||2||

Nanak seeks the Sanctuary of the Creator - the Creator preserves his honor. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਜਦਹੁ ਆਪੇ ਥਾਟੁ ਕੀਆ ਬਹਿ ਕਰਤੈ ਤਦਹੁ ਪੁਛਿ ਨ ਸੇਵਕੁ ਬੀਆ ॥

जदहु आपे थाटु कीआ बहि करतै तदहु पुछि न सेवकु बीआ ॥

Jađahu âape ŧhaatu keeâa bahi karaŧai ŧađahu puchhi na sevaku beeâa ||

When the Creator, sitting all by Himself, created the Universe, he did not consult with any of His servants;

ਤਦਹੁ ਕਿਆ ਕੋ ਲੇਵੈ ਕਿਆ ਕੋ ਦੇਵੈ ਜਾਂ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਕੀਆ ॥

तदहु किआ को लेवै किआ को देवै जां अवरु न दूजा कीआ ॥

Ŧađahu kiâa ko levai kiâa ko đevai jaan âvaru na đoojaa keeâa ||

So what can anyone take, and what can anyone give, when He did not create any other like Himself?

ਫਿਰਿ ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ਕਰਤੈ ਦਾਨੁ ਸਭਨਾ ਕਉ ਦੀਆ ॥

फिरि आपे जगतु उपाइआ करतै दानु सभना कउ दीआ ॥

Phiri âape jagaŧu ūpaaīâa karaŧai đaanu sabhanaa kaū đeeâa ||

Then, after fashioning the world, the Creator blessed all with His blessings.

ਆਪੇ ਸੇਵ ਬਣਾਈਅਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥

आपे सेव बणाईअनु गुरमुखि आपे अम्रितु पीआ ॥

Âape sev bañaaëeânu guramukhi âape âmmmriŧu peeâa ||

He Himself instructs us in His service, and as Gurmukh, we drink in His Ambrosial Nectar.

ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਕਰੈ ਸੁ ਥੀਆ ॥੭॥

आपि निरंकार आकारु है आपे आपे करै सु थीआ ॥७॥

Âapi nirankkaar âakaaru hai âape âape karai su ŧheeâa ||7||

He Himself is formless, and He Himself is formed; whatever He Himself does, comes to pass. ||7||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਹਿ ਸਦ ਸਾਚਾ ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਜਿ ਪਿਆਰਿ ॥

गुरमुखि प्रभु सेवहि सद साचा अनदिनु सहजि पिआरि ॥

Guramukhi prbhu sevahi sađ saachaa ânađinu sahaji piâari ||

The Gurmukhs serve God forever; night and day, they are steeped in the Love of the True Lord.

ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਗਾਵਹਿ ਗੁਣ ਸਾਚੇ ਅਰਧਿ ਉਰਧਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

सदा अनंदि गावहि गुण साचे अरधि उरधि उरि धारि ॥

Sađaa ânanđđi gaavahi guñ saache ârađhi ūrađhi ūri đhaari ||

They are in bliss forever, singing the Glorious Praises of the True Lord; in this world and in the next, they keep Him clasped to their hearts.

ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਵਸਿਆ ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਲਿਖਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥

अंतरि प्रीतमु वसिआ धुरि करमु लिखिआ करतारि ॥

Ânŧŧari preeŧamu vasiâa đhuri karamu likhiâa karaŧaari ||

Their Beloved dwells deep within; the Creator pre-ordained this destiny.

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥

नानक आपि मिलाइअनु आपे किरपा धारि ॥१॥

Naanak âapi milaaīânu âape kirapaa đhaari ||1||

O Nanak, He blends them into Himself; He Himself showers His Mercy upon them. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਕਹਿਐ ਕਥਿਐ ਨ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

कहिऐ कथिऐ न पाईऐ अनदिनु रहै सदा गुण गाइ ॥

Kahiâi kaŧhiâi na paaëeâi ânađinu rahai sađaa guñ gaaī ||

By merely talking and speaking, He is not found. Night and day, sing His Glorious Praises continually.

ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਭਉਕਿ ਮੁਏ ਬਿਲਲਾਇ ॥

विणु करमै किनै न पाइओ भउकि मुए बिललाइ ॥

Viñu karamai kinai na paaīõ bhaūki muē bilalaaī ||

Without His Merciful Grace, no one finds Him; many have died barking and bewailing.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਭਿਜੈ ਆਪਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

गुर कै सबदि मनु तनु भिजै आपि वसै मनि आइ ॥

Gur kai sabađi manu ŧanu bhijai âapi vasai mani âaī ||

When the mind and body are saturated with the Word of the Guru's Shabad, the Lord Himself comes to dwell in his mind.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥

नानक नदरी पाईऐ आपे लए मिलाइ ॥२॥

Naanak nađaree paaëeâi âape laē milaaī ||2||

O Nanak, by His Grace, He is found; He unites us in His Union. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਭਿ ਸਾਸਤ ਆਪਿ ਕਥੈ ਆਪਿ ਭੀਜੈ ॥

आपे वेद पुराण सभि सासत आपि कथै आपि भीजै ॥

Âape veđ puraañ sabhi saasaŧ âapi kaŧhai âapi bheejai ||

He Himself is the Vedas, the Puraanas and all the Shaastras; He Himself chants them, and He Himself is pleased.

ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਪੂਜੇ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਪਰਪੰਚੁ ਕਰੀਜੈ ॥

आपे ही बहि पूजे करता आपि परपंचु करीजै ॥

Âape hee bahi pooje karaŧaa âapi parapancchu kareejai ||

He Himself sits down to worship, and He Himself creates the world.

ਆਪਿ ਪਰਵਿਰਤਿ ਆਪਿ ਨਿਰਵਿਰਤੀ ਆਪੇ ਅਕਥੁ ਕਥੀਜੈ ॥

आपि परविरति आपि निरविरती आपे अकथु कथीजै ॥

Âapi paraviraŧi âapi niraviraŧee âape âkaŧhu kaŧheejai ||

He Himself is a householder, and He Himself is a renunciate; He Himself utters the Unutterable.

ਆਪੇ ਪੁੰਨੁ ਸਭੁ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਆਪਿ ਅਲਿਪਤੁ ਵਰਤੀਜੈ ॥

आपे पुंनु सभु आपि कराए आपि अलिपतु वरतीजै ॥

Âape punnu sabhu âapi karaaē âapi âlipaŧu varaŧeejai ||

He Himself is all goodness, and He Himself causes us to act; He Himself remains detached.

ਆਪੇ ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੇਵੈ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਬਖਸ ਕਰੀਜੈ ॥੮॥

आपे सुखु दुखु देवै करता आपे बखस करीजै ॥८॥

Âape sukhu đukhu đevai karaŧaa âape bakhas kareejai ||8||

He Himself grants pleasure and pain; the Creator Himself bestows His gifts. ||8||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਸੇਖਾ ਅੰਦਰਹੁ ਜੋਰੁ ਛਡਿ ਤੂ ਭਉ ਕਰਿ ਝਲੁ ਗਵਾਇ ॥

सेखा अंदरहु जोरु छडि तू भउ करि झलु गवाइ ॥

Sekhaa ânđđarahu joru chhadi ŧoo bhaū kari jhalu gavaaī ||

O Shaykh, abandon your cruel nature; live in the Fear of God and give up your madness.

ਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਕੇਤੇ ਨਿਸਤਰੇ ਭੈ ਵਿਚਿ ਨਿਰਭਉ ਪਾਇ ॥

गुर कै भै केते निसतरे भै विचि निरभउ पाइ ॥

Gur kai bhai keŧe nisaŧare bhai vichi nirabhaū paaī ||

Through the Fear of the Guru, many have been saved; in this fear, find the Fearless Lord.

ਮਨੁ ਕਠੋਰੁ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਤੂੰ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

मनु कठोरु सबदि भेदि तूं सांति वसै मनि आइ ॥

Manu kathoru sabađi bheđi ŧoonn saanŧi vasai mani âaī ||

Pierce your stone heart with the Word of the Shabad; let peace and tranquility come to abide in your mind.

ਸਾਂਤੀ ਵਿਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਾ ਖਸਮੁ ਪਾਏ ਥਾਇ ॥

सांती विचि कार कमावणी सा खसमु पाए थाइ ॥

Saanŧee vichi kaar kamaavañee saa khasamu paaē ŧhaaī ||

If good deeds are done in this state of peace, they are approved by the Lord and Master.

ਨਾਨਕ ਕਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਪੁਛਹੁ ਗਿਆਨੀ ਜਾਇ ॥੧॥

नानक कामि क्रोधि किनै न पाइओ पुछहु गिआनी जाइ ॥१॥

Naanak kaami krođhi kinai na paaīõ puchhahu giâanee jaaī ||1||

O Nanak, through sexual desire and anger, no one has ever found God - go, and ask any wise man. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਮਨਮੁਖ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਹੈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥

मनमुख माइआ मोहु है नामि न लगो पिआरु ॥

Manamukh maaīâa mohu hai naami na lago piâaru ||

The self-willed manmukh is emotionally attached to Maya - he has no love for the Naam.

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਕੂੜੁ ਕਰੇ ਆਹਾਰੁ ॥

कूड़ु कमावै कूड़ु संग्रहै कूड़ु करे आहारु ॥

Kooɍu kamaavai kooɍu sanggrhai kooɍu kare âahaaru ||

He practices falsehood, gathers in falsehood, and makes falsehood his sustenance.

ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਧਨੁ ਸੰਚਿ ਮਰਹਿ ਅੰਤੇ ਹੋਇ ਸਭੁ ਛਾਰੁ ॥

बिखु माइआ धनु संचि मरहि अंते होइ सभु छारु ॥

Bikhu maaīâa đhanu sancchi marahi ânŧŧe hoī sabhu chhaaru ||

He collects the poisonous wealth of Maya, and then dies; in the end, it is all reduced to ashes.

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸੁਚ ਸੰਜਮ ਕਰਹਿ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

करम धरम सुच संजम करहि अंतरि लोभु विकारु ॥

Karam đharam such sanjjam karahi ânŧŧari lobhu vikaaru ||

He practices religious rituals, purity and austere self-discipline, but within, there is greed and corruption.

ਨਾਨਕ ਜਿ ਮਨਮੁਖੁ ਕਮਾਵੈ ਸੁ ਥਾਇ ਨਾ ਪਵੈ ਦਰਗਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੨॥

नानक जि मनमुखु कमावै सु थाइ ना पवै दरगहि होइ खुआरु ॥२॥

Naanak ji manamukhu kamaavai su ŧhaaī naa pavai đaragahi hoī khuâaru ||2||

O Nanak, whatever the self-willed manmukh does, is not acceptable; in the Court of the Lord, he is dishonored. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਖਾਣੀ ਆਪੇ ਬਾਣੀ ਆਪੇ ਖੰਡ ਵਰਭੰਡ ਕਰੇ ॥

आपे खाणी आपे बाणी आपे खंड वरभंड करे ॥

Âape khaañee âape baañee âape khandd varabhandd kare ||

He Himself created the four sources of creation, and He Himself fashioned speech; He Himself formed the worlds and solar systems.

ਆਪਿ ਸਮੁੰਦੁ ਆਪਿ ਹੈ ਸਾਗਰੁ ਆਪੇ ਹੀ ਵਿਚਿ ਰਤਨ ਧਰੇ ॥

आपि समुंदु आपि है सागरु आपे ही विचि रतन धरे ॥

Âapi samunđđu âapi hai saagaru âape hee vichi raŧan đhare ||

He Himself is the ocean, and He Himself is the sea; He Himself puts the pearls in it.

ਆਪਿ ਲਹਾਏ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰੇ ਹਰੇ ॥

आपि लहाए करे जिसु किरपा जिस नो गुरमुखि करे हरे ॥

Âapi lahaaē kare jisu kirapaa jis no guramukhi kare hare ||

By His Grace, the Lord enables the Gurmukh to find these pearls.

ਆਪੇ ਭਉਜਲੁ ਆਪਿ ਹੈ ਬੋਹਿਥਾ ਆਪੇ ਖੇਵਟੁ ਆਪਿ ਤਰੇ ॥

आपे भउजलु आपि है बोहिथा आपे खेवटु आपि तरे ॥

Âape bhaūjalu âapi hai bohiŧhaa âape khevatu âapi ŧare ||

He Himself is the terrifying world-ocean, and He Himself is the boat; He Himself is the boatman, and He Himself ferries us across.

ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਤੁਝੈ ਸਰੇ ॥੯॥

आपे करे कराए करता अवरु न दूजा तुझै सरे ॥९॥

Âape kare karaaē karaŧaa âvaru na đoojaa ŧujhai sare ||9||

The Creator Himself acts, and causes us to act; no one else can equal You, Lord. ||9||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਫਲ ਹੈ ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥

सतिगुर की सेवा सफल है जे को करे चितु लाइ ॥

Saŧigur kee sevaa saphal hai je ko kare chiŧu laaī ||

Fruitful is service to the True Guru, if one does so with a sincere mind.

ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਅਚਿੰਤੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

नामु पदारथु पाईऐ अचिंतु वसै मनि आइ ॥

Naamu pađaaraŧhu paaëeâi âchinŧŧu vasai mani âaī ||

The treasure of the Naam, is obtained, and the mind comes to be free of anxiety.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖੁ ਕਟੀਐ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਜਾਇ ॥

जनम मरन दुखु कटीऐ हउमै ममता जाइ ॥

Janam maran đukhu kateeâi haūmai mamaŧaa jaaī ||

The pains of birth and death are eradicated, and the mind is rid of egotism and self-conceit.

ਉਤਮ ਪਦਵੀ ਪਾਈਐ ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

उतम पदवी पाईऐ सचे रहै समाइ ॥

Ūŧam pađavee paaëeâi sache rahai samaaī ||

One achieves the ultimate state, and remains absorbed in the True Lord.

ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਜਿਨ ਕਉ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥੧॥

नानक पूरबि जिन कउ लिखिआ तिना सतिगुरु मिलिआ आइ ॥१॥

Naanak poorabi jin kaū likhiâa ŧinaa saŧiguru miliâa âaī ||1||

O Nanak, the True Guru comes and meets those who have such pre-ordained destiny. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਨਾਮਿ ਰਤਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੈ ਕਲਿਜੁਗ ਬੋਹਿਥੁ ਹੋਇ ॥

नामि रता सतिगुरू है कलिजुग बोहिथु होइ ॥

Naami raŧaa saŧiguroo hai kalijug bohiŧhu hoī ||

The True Guru is imbued with the Naam, the Name of the Lord; He is the boat in this Dark Age of Kali Yuga.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਪਾਰਿ ਪਵੈ ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥

गुरमुखि होवै सु पारि पवै जिना अंदरि सचा सोइ ॥

Guramukhi hovai su paari pavai jinaa ânđđari sachaa soī ||

One who becomes Gurmukh crosses over; the True Lord dwells within him.

ਨਾਮੁ ਸਮ੍ਹ੍ਹਾਲੇ ਨਾਮੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਨਾਮੇ ਹੀ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥

नामु सम्हाले नामु संग्रहै नामे ही पति होइ ॥

Naamu samʱaale naamu sanggrhai naame hee paŧi hoī ||

He remembers the Naam, he gathers in the Naam, and he obtains honor through the Naam.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥

नानक सतिगुरु पाइआ करमि परापति होइ ॥२॥

Naanak saŧiguru paaīâa karami paraapaŧi hoī ||2||

Nanak has found the True Guru; by His Grace, the Name is obtained. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਪਾਰਸੁ ਆਪਿ ਧਾਤੁ ਹੈ ਆਪਿ ਕੀਤੋਨੁ ਕੰਚਨੁ ॥

आपे पारसु आपि धातु है आपि कीतोनु कंचनु ॥

Âape paarasu âapi đhaaŧu hai âapi keeŧonu kancchanu ||

He Himself is the Philosopher's Stone, He Himself is the metal, and He Himself is transformed into gold.

ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੁ ਆਪੇ ਆਪੇ ਹੀ ਪਾਪ ਖੰਡਨੁ ॥

आपे ठाकुरु सेवकु आपे आपे ही पाप खंडनु ॥

Âape thaakuru sevaku âape âape hee paap khanddanu ||

He Himself is the Lord and Master, He Himself is the servant, and He Himself is the Destroyer of sins.

ਆਪੇ ਸਭਿ ਘਟ ਭੋਗਵੈ ਸੁਆਮੀ ਆਪੇ ਹੀ ਸਭੁ ਅੰਜਨੁ ॥

आपे सभि घट भोगवै सुआमी आपे ही सभु अंजनु ॥

Âape sabhi ghat bhogavai suâamee âape hee sabhu ânjjanu ||

He Himself enjoys every heart; the Lord Master Himself is the basis of all illusion.

ਆਪਿ ਬਿਬੇਕੁ ਆਪਿ ਸਭੁ ਬੇਤਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭੰਜਨੁ ॥

आपि बिबेकु आपि सभु बेता आपे गुरमुखि भंजनु ॥

Âapi bibeku âapi sabhu beŧaa âape guramukhi bhanjjanu ||

He Himself is the discerning one, and He Himself is the Knower of all; He Himself breaks the bonds of the Gurmukhs.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਸਾਲਾਹਿ ਨ ਰਜੈ ਤੁਧੁ ਕਰਤੇ ਤੂ ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਵਡਨੁ ॥੧੦॥

जनु नानकु सालाहि न रजै तुधु करते तू हरि सुखदाता वडनु ॥१०॥

Janu naanaku saalaahi na rajai ŧuđhu karaŧe ŧoo hari sukhađaaŧaa vadanu ||10||

Servant Nanak is not satisfied by merely praising You, O Creator Lord; You are the Great Giver of peace. ||10||


ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥

सलोकु मः ४ ॥

Saloku M: 4 ||

Shalok, Fourth Mehl:

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਜੇਤੇ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥

बिनु सतिगुर सेवे जीअ के बंधना जेते करम कमाहि ॥

Binu saŧigur seve jeeâ ke banđđhanaa jeŧe karam kamaahi ||

Without serving the True Guru, the deeds which are done are only chains binding the soul.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਠਵਰ ਨ ਪਾਵਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥

बिनु सतिगुर सेवे ठवर न पावही मरि जमहि आवहि जाहि ॥

Binu saŧigur seve thavar na paavahee mari jammahi âavahi jaahi ||

Without serving the True Guru, they find no place of rest. They die, only to be born again - they continue coming and going.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

बिनु सतिगुर सेवे फिका बोलणा नामु न वसै मनि आइ ॥

Binu saŧigur seve phikaa bolañaa naamu na vasai mani âaī ||

Without serving the True Guru, their speech is insipid. They do not enshrine the Naam, the Name of the Lord, in the mind.

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥

नानक बिनु सतिगुर सेवे जम पुरि बधे मारीअहि मुहि कालै उठि जाहि ॥१॥

Naanak binu saŧigur seve jam puri bađhe maareeâhi muhi kaalai ūthi jaahi ||1||

O Nanak, without serving the True Guru, they are bound and gagged, and beaten in the City of Death; they depart with blackened faces. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਇਕਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਹਿ ਚਾਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

इकि सतिगुर की सेवा करहि चाकरी हरि नामे लगै पिआरु ॥

Īki saŧigur kee sevaa karahi chaakaree hari naame lagai piâaru ||

Some wait upon and serve the True Guru; they embrace love for the Lord's Name.

ਨਾਨਕ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਨਿ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਕਾ ਕਰਨਿ ਉਧਾਰੁ ॥੨॥

नानक जनमु सवारनि आपणा कुल का करनि उधारु ॥२॥

Naanak janamu savaarani âapañaa kul kaa karani ūđhaaru ||2||

O Nanak, they reform their lives, and redeem their generations as well. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਚਾਟਸਾਲ ਆਪਿ ਹੈ ਪਾਧਾ ਆਪੇ ਚਾਟੜੇ ਪੜਣ ਕਉ ਆਣੇ ॥

आपे चाटसाल आपि है पाधा आपे चाटड़े पड़ण कउ आणे ॥

Âape chaatasaal âapi hai paađhaa âape chaataɍe paɍañ kaū âañe ||

He Himself is the school, He Himself is the teacher, and He Himself brings the students to be taught.

ਆਪੇ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਬਾਲਕ ਕਰੇ ਸਿਆਣੇ ॥

आपे पिता माता है आपे आपे बालक करे सिआणे ॥

Âape piŧaa maaŧaa hai âape âape baalak kare siâañe ||

He Himself is the father, He Himself is the mother, and He Himself makes the children wise.

ਇਕ ਥੈ ਪੜਿ ਬੁਝੈ ਸਭੁ ਆਪੇ ਇਕ ਥੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਇਆਣੇ ॥

इक थै पड़ि बुझै सभु आपे इक थै आपे करे इआणे ॥

Īk ŧhai paɍi bujhai sabhu âape īk ŧhai âape kare īâañe ||

In one place, He teaches them to read and understand everything, while in another place, He Himself makes them ignorant.

ਇਕਨਾ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਏ ਜਾ ਆਪਿ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਸਚੇ ਭਾਣੇ ॥

इकना अंदरि महलि बुलाए जा आपि तेरै मनि सचे भाणे ॥

Īkanaa ânđđari mahali bulaaē jaa âapi ŧerai mani sache bhaañe ||

Some, You summon to the Mansion of Your Presence within, when they are pleasing to Your Mind, O True Lord.

ਜਿਨਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਸੇ ਜਨ ਸਚੀ ਦਰਗਹਿ ਜਾਣੇ ॥੧੧॥

जिना आपे गुरमुखि दे वडिआई से जन सची दरगहि जाणे ॥११॥

Jinaa âape guramukhi đe vadiâaëe se jan sachee đaragahi jaañe ||11||

That Gurmukh, whom You have blessed with greatness - that humble being is known in Your True Court. ||11||


ਸਲੋਕੁ ਮਰਦਾਨਾ ੧ ॥

सलोकु मरदाना १ ॥

Saloku marađaanaa 1 ||

Shalok, Mardaanaa:

ਕਲਿ ਕਲਵਾਲੀ ਕਾਮੁ ਮਦੁ ਮਨੂਆ ਪੀਵਣਹਾਰੁ ॥

कलि कलवाली कामु मदु मनूआ पीवणहारु ॥

Kali kalavaalee kaamu mađu manooâa peevañahaaru ||

The Dark Age of Kali Yuga is the vessel, filled with the wine of sexual desire; the mind is the drunkard.

ਕ੍ਰੋਧ ਕਟੋਰੀ ਮੋਹਿ ਭਰੀ ਪੀਲਾਵਾ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

क्रोध कटोरी मोहि भरी पीलावा अहंकारु ॥

Krođh katoree mohi bharee peelaavaa âhankkaaru ||

Anger is the cup, filled with emotional attachment, and egotism is the server.

ਮਜਲਸ ਕੂੜੇ ਲਬ ਕੀ ਪੀ ਪੀ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥

मजलस कूड़े लब की पी पी होइ खुआरु ॥

Majalas kooɍe lab kee pee pee hoī khuâaru ||

Drinking too much in the company of falsehood and greed, one is ruined.

ਕਰਣੀ ਲਾਹਣਿ ਸਤੁ ਗੁੜੁ ਸਚੁ ਸਰਾ ਕਰਿ ਸਾਰੁ ॥

करणी लाहणि सतु गुड़ु सचु सरा करि सारु ॥

Karañee laahañi saŧu guɍu sachu saraa kari saaru ||

So let good deeds be your distillery, and Truth your molasses; in this way, make the most excellent wine of Truth.

ਗੁਣ ਮੰਡੇ ਕਰਿ ਸੀਲੁ ਘਿਉ ਸਰਮੁ ਮਾਸੁ ਆਹਾਰੁ ॥

गुण मंडे करि सीलु घिउ सरमु मासु आहारु ॥

Guñ mandde kari seelu ghiū saramu maasu âahaaru ||

Make virtue your bread, good conduct the ghee, and modesty the meat to eat.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਨਾਨਕਾ ਖਾਧੈ ਜਾਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥੧॥

गुरमुखि पाईऐ नानका खाधै जाहि बिकार ॥१॥

Guramukhi paaëeâi naanakaa khaađhai jaahi bikaar ||1||

As Gurmukh, these are obtained, O Nanak; partaking of them, one's sins depart. ||1||


ਮਰਦਾਨਾ ੧ ॥

मरदाना १ ॥

Marađaanaa 1 ||

Mardaanaa:

ਕਾਇਆ ਲਾਹਣਿ ਆਪੁ ਮਦੁ ਮਜਲਸ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਧਾਤੁ ॥

काइआ लाहणि आपु मदु मजलस त्रिसना धातु ॥

Kaaīâa laahañi âapu mađu majalas ŧrisanaa đhaaŧu ||

The human body is the vat, self-conceit is the wine, and desire is the company of drinking buddies.

ਮਨਸਾ ਕਟੋਰੀ ਕੂੜਿ ਭਰੀ ਪੀਲਾਏ ਜਮਕਾਲੁ ॥

मनसा कटोरी कूड़ि भरी पीलाए जमकालु ॥

Manasaa katoree kooɍi bharee peelaaē jamakaalu ||

The cup of the mind's longing is overflowing with falsehood, and the Messenger of Death is the cup-bearer.

ਇਤੁ ਮਦਿ ਪੀਤੈ ਨਾਨਕਾ ਬਹੁਤੇ ਖਟੀਅਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥

इतु मदि पीतै नानका बहुते खटीअहि बिकार ॥

Īŧu mađi peeŧai naanakaa bahuŧe khateeâhi bikaar ||

Drinking in this wine, O Nanak, one takes on countless sins and corruptions.

ਗਿਆਨੁ ਗੁੜੁ ਸਾਲਾਹ ਮੰਡੇ ਭਉ ਮਾਸੁ ਆਹਾਰੁ ॥

गिआनु गुड़ु सालाह मंडे भउ मासु आहारु ॥

Giâanu guɍu saalaah mandde bhaū maasu âahaaru ||

So make spiritual wisdom your molasses, the Praise of God your bread, and the Fear of God the meat you eat.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਭੋਜਨੁ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰੁ ॥੨॥

नानक इहु भोजनु सचु है सचु नामु आधारु ॥२॥

Naanak īhu bhojanu sachu hai sachu naamu âađhaaru ||2||

O Nanak, this is the true food; let the True Name be your only Support. ||2||


ਕਾਂਯਾਂ ਲਾਹਣਿ ਆਪੁ ਮਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤਿਸ ਕੀ ਧਾਰ ॥

कांयां लाहणि आपु मदु अम्रित तिस की धार ॥

Kaanyaan laahañi âapu mađu âmmmriŧ ŧis kee đhaar ||

If the human body is the vat, and self-realization is the wine, then a stream of Ambrosial Nectar is produced.

ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਿਉ ਮੇਲਾਪੁ ਹੋਇ ਲਿਵ ਕਟੋਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀ ਪੀ ਪੀ ਕਟਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥੩॥

सतसंगति सिउ मेलापु होइ लिव कटोरी अम्रित भरी पी पी कटहि बिकार ॥३॥

Saŧasanggaŧi siū melaapu hoī liv katoree âmmmriŧ bharee pee pee katahi bikaar ||3||

Meeting with the Society of the Saints, the cup of the Lord's Love is filled with this Ambrosial Nectar; drinking it in, one's corruptions and sins are wiped away. ||3||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਸੁਰਿ ਨਰ ਗਣ ਗੰਧਰਬਾ ਆਪੇ ਖਟ ਦਰਸਨ ਕੀ ਬਾਣੀ ॥

आपे सुरि नर गण गंधरबा आपे खट दरसन की बाणी ॥

Âape suri nar gañ ganđđharabaa âape khat đarasan kee baañee ||

He Himself is the angelic being, the heavenly herald, and the celestial singer. He Himself is the one who explains the six schools of philosophy.

ਆਪੇ ਸਿਵ ਸੰਕਰ ਮਹੇਸਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥

आपे सिव संकर महेसा आपे गुरमुखि अकथ कहाणी ॥

Âape siv sankkar mahesaa âape guramukhi âkaŧh kahaañee ||

He Himself is Shiva, Shankara and Mahaysh; He Himself is the Gurmukh, who speaks the Unspoken Speech.

ਆਪੇ ਜੋਗੀ ਆਪੇ ਭੋਗੀ ਆਪੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਫਿਰੈ ਬਿਬਾਣੀ ॥

आपे जोगी आपे भोगी आपे संनिआसी फिरै बिबाणी ॥

Âape jogee âape bhogee âape sanniâasee phirai bibaañee ||

He Himself is the Yogi, He Himself is the Sensual Enjoyer, and He Himself is the Sannyaasee, wandering through the wilderness.

ਆਪੈ ਨਾਲਿ ਗੋਸਟਿ ਆਪਿ ਉਪਦੇਸੈ ਆਪੇ ਸੁਘੜੁ ਸਰੂਪੁ ਸਿਆਣੀ ॥

आपै नालि गोसटि आपि उपदेसै आपे सुघड़ु सरूपु सिआणी ॥

Âapai naali gosati âapi ūpađesai âape sughaɍu saroopu siâañee ||

He discusses with Himself, and He teaches Himself; He Himself is discrete, graceful and wise.

ਆਪਣਾ ਚੋਜੁ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਕਾ ਹੈ ਜਾਣੀ ॥੧੨॥

आपणा चोजु करि वेखै आपे आपे सभना जीआ का है जाणी ॥१२॥

Âapañaa choju kari vekhai âape âape sabhanaa jeeâa kaa hai jaañee ||12||

Staging His own play, He Himself watches it; He Himself is the Knower of all beings. ||12||


ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

सलोकु मः ३ ॥

Saloku M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਏਹਾ ਸੰਧਿਆ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਚਿਤਿ ਆਵੈ ॥

एहा संधिआ परवाणु है जितु हरि प्रभु मेरा चिति आवै ॥

Ēhaa sanđđhiâa paravaañu hai jiŧu hari prbhu meraa chiŧi âavai ||

That evening prayer alone is acceptable, which brings the Lord God to my consciousness.

ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਊਪਜੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਜਲਾਵੈ ॥

हरि सिउ प्रीति ऊपजै माइआ मोहु जलावै ॥

Hari siū preeŧi ǖpajai maaīâa mohu jalaavai ||

Love for the Lord wells up within me, and my attachment to Maya is burnt away.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਦੁਬਿਧਾ ਮਰੈ ਮਨੂਆ ਅਸਥਿਰੁ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥

गुर परसादी दुबिधा मरै मनूआ असथिरु संधिआ करे वीचारु ॥

Gur parasaađee đubiđhaa marai manooâa âsaŧhiru sanđđhiâa kare veechaaru ||

By Guru's Grace, duality is conquered, and the mind becomes stable; I have made contemplative meditation my evening prayer.

ਨਾਨਕ ਸੰਧਿਆ ਕਰੈ ਮਨਮੁਖੀ ਜੀਉ ਨ ਟਿਕੈ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੧॥

नानक संधिआ करै मनमुखी जीउ न टिकै मरि जमै होइ खुआरु ॥१॥

Naanak sanđđhiâa karai manamukhee jeeū na tikai mari jammai hoī khuâaru ||1||

O Nanak, the self-willed manmukh may recite his evening prayers, but his mind is not centered on it; through birth and death, he is ruined. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਕਰਤੀ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਇ ॥

प्रिउ प्रिउ करती सभु जगु फिरी मेरी पिआस न जाइ ॥

Priū priū karaŧee sabhu jagu phiree meree piâas na jaaī ||

I wandered over the whole world, crying out, ""Love, O Love!"", but my thirst was not quenched.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸ ਗਈ ਪਿਰੁ ਪਾਇਆ ਘਰਿ ਆਇ ॥੨॥

नानक सतिगुरि मिलिऐ मेरी पिआस गई पिरु पाइआ घरि आइ ॥२॥

Naanak saŧiguri miliâi meree piâas gaëe piru paaīâa ghari âaī ||2||

O Nanak, meeting the True Guru, my desires are satisfied; I found my Beloved, when I returned to my own home. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਤੰਤੁ ਪਰਮ ਤੰਤੁ ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਦਾਸੁ ਭਇਆ ॥

आपे तंतु परम तंतु सभु आपे आपे ठाकुरु दासु भइआ ॥

Âape ŧanŧŧu param ŧanŧŧu sabhu âape âape thaakuru đaasu bhaīâa ||

He Himself is the supreme essence, He Himself is the essence of all. He Himself is the Lord and Master, and He Himself is the servant.

ਆਪੇ ਦਸ ਅਠ ਵਰਨ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਆਪਿ ਰਾਜੁ ਲਇਆ ॥

आपे दस अठ वरन उपाइअनु आपि ब्रहमु आपि राजु लइआ ॥

Âape đas âth varan ūpaaīânu âapi brhamu âapi raaju laīâa ||

He Himself created the people of the eighteen castes; God Himself acquired His domain.

ਆਪੇ ਮਾਰੇ ਆਪੇ ਛੋਡੈ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਕਰੇ ਦਇਆ ॥

आपे मारे आपे छोडै आपे बखसे करे दइआ ॥

Âape maare âape chhodai âape bakhase kare đaīâa ||

He Himself kills, and He Himself redeems; He Himself, in His Kindness, forgives us. He is infallible

ਆਪਿ ਅਭੁਲੁ ਨ ਭੁਲੈ ਕਬ ਹੀ ਸਭੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਸਚੁ ਥਿਆ ॥

आपि अभुलु न भुलै कब ही सभु सचु तपावसु सचु थिआ ॥

Âapi âbhulu na bhulai kab hee sabhu sachu ŧapaavasu sachu ŧhiâa ||

- He never errs; the justice of the True Lord is totally True.

ਆਪੇ ਜਿਨਾ ਬੁਝਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਿਨ ਅੰਦਰਹੁ ਦੂਜਾ ਭਰਮੁ ਗਇਆ ॥੧੩॥

आपे जिना बुझाए गुरमुखि तिन अंदरहु दूजा भरमु गइआ ॥१३॥

Âape jinaa bujhaaē guramukhi ŧin ânđđarahu đoojaa bharamu gaīâa ||13||

Those whom the Lord Himself instructs as Gurmukh - duality and doubt depart from within them. ||13||


ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੫ ॥

सलोकु मः ५ ॥

Saloku M: 5 ||

Shalok, Fifth Mehl:

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸਿਮਰਹਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਤੈ ਤਨਿ ਉਡੈ ਖੇਹ ॥

हरि नामु न सिमरहि साधसंगि तै तनि उडै खेह ॥

Hari naamu na simarahi saađhasanggi ŧai ŧani ūdai kheh ||

That body, which does not remember the Lord's Name in meditation in the Saadh Sangat, the Company of the Holy, shall be reduced to dust.

ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਤਿਸੈ ਨ ਜਾਣਈ ਨਾਨਕ ਫਿਟੁ ਅਲੂਣੀ ਦੇਹ ॥੧॥

जिनि कीती तिसै न जाणई नानक फिटु अलूणी देह ॥१॥

Jini keeŧee ŧisai na jaañaëe naanak phitu âlooñee đeh ||1||

Cursed and insipid is that body, O Nanak, which does not know the One who created it. ||1||


ਮਃ ੫ ॥

मः ५ ॥

M:h 5 ||

Fifth Mehl:

ਘਟਿ ਵਸਹਿ ਚਰਣਾਰਬਿੰਦ ਰਸਨਾ ਜਪੈ ਗੁਪਾਲ ॥

घटि वसहि चरणारबिंद रसना जपै गुपाल ॥

Ghati vasahi charañaarabinđđ rasanaa japai gupaal ||

Let the Lotus Feet of the Lord abide within your heart, and with your tongue, chant God's Name.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰੀਐ ਤਿਸੁ ਦੇਹੀ ਕਉ ਪਾਲਿ ॥੨॥

नानक सो प्रभु सिमरीऐ तिसु देही कउ पालि ॥२॥

Naanak so prbhu simareeâi ŧisu đehee kaū paali ||2||

O Nanak, meditate in remembrance on God, and nurture this body. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਕਰੇ ਇਸਨਾਨੁ ॥

आपे अठसठि तीरथ करता आपि करे इसनानु ॥

Âape âthasathi ŧeeraŧh karaŧaa âapi kare īsanaanu ||

The Creator Himself is the sixty-eight sacred places of pilgrimage; He Himself takes the cleansing bath in them.

ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਵਰਤੈ ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਪਿ ਜਪਾਇਹਿ ਨਾਮੁ ॥

आपे संजमि वरतै स्वामी आपि जपाइहि नामु ॥

Âape sanjjami varaŧai svaamee âapi japaaīhi naamu ||

He Himself practices austere self-discipline; the Lord Master Himself causes us to chant His Name.

ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਉ ਖੰਡਨੁ ਆਪਿ ਕਰੈ ਸਭੁ ਦਾਨੁ ॥

आपि दइआलु होइ भउ खंडनु आपि करै सभु दानु ॥

Âapi đaīâalu hoī bhaū khanddanu âapi karai sabhu đaanu ||

He Himself becomes merciful to us; the Destroyer of fear Himself gives in charity to all.

ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਸਦ ਹੀ ਦਰਗਹਿ ਪਾਏ ਮਾਨੁ ॥

जिस नो गुरमुखि आपि बुझाए सो सद ही दरगहि पाए मानु ॥

Jis no guramukhi âapi bujhaaē so sađ hee đaragahi paaē maanu ||

One whom He has enlightened and made Gurmukh, ever obtains honor in His Court.

ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੈ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਸੋ ਸਚਾ ਹਰਿ ਜਾਨੁ ॥੧੪॥

जिस दी पैज रखै हरि सुआमी सो सचा हरि जानु ॥१४॥

Jis đee paij rakhai hari suâamee so sachaa hari jaanu ||14||

One whose honor the Lord Master has preserved, comes to know the True Lord. ||14||


ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

सलोकु मः ३ ॥

Saloku M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਜਗੁ ਅੰਧੁ ਹੈ ਅੰਧੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥

नानक बिनु सतिगुर भेटे जगु अंधु है अंधे करम कमाइ ॥

Naanak binu saŧigur bhete jagu ânđđhu hai ânđđhe karam kamaaī ||

O Nanak, without meeting the True Guru, the world is blind, and it does blind deeds.

ਸਬਦੈ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਵਈ ਜਿਤੁ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

सबदै सिउ चितु न लावई जितु सुखु वसै मनि आइ ॥

Sabađai siū chiŧu na laavaëe jiŧu sukhu vasai mani âaī ||

It does not focus its consciousness on the Word of the Shabad, which would bring peace to abide in the mind.

ਤਾਮਸਿ ਲਗਾ ਸਦਾ ਫਿਰੈ ਅਹਿਨਿਸਿ ਜਲਤੁ ਬਿਹਾਇ ॥

तामसि लगा सदा फिरै अहिनिसि जलतु बिहाइ ॥

Ŧaamasi lagaa sađaa phirai âhinisi jalaŧu bihaaī ||

Always afflicted with the dark passions of low energy, it wanders around, passing its days and nights burning.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥੧॥

जो तिसु भावै सो थीऐ कहणा किछू न जाइ ॥१॥

Jo ŧisu bhaavai so ŧheeâi kahañaa kichhoo na jaaī ||1||

Whatever pleases Him, comes to pass; no one has any say in this. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਸਤਿਗੁਰੂ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਾਰੀ ਏਹ ਕਰੇਹੁ ॥

सतिगुरू फुरमाइआ कारी एह करेहु ॥

Saŧiguroo phuramaaīâa kaaree ēh karehu ||

The True Guru has commanded us to do this:

ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਹੋਇ ਕੈ ਸਾਹਿਬੁ ਸੰਮਾਲੇਹੁ ॥

गुरू दुआरै होइ कै साहिबु समालेहु ॥

Guroo đuâarai hoī kai saahibu sammaalehu ||

Through the Guru's Gate, meditate on the Lord Master.

ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ਹੈ ਭਰਮੈ ਕੇ ਛਉੜ ਕਟਿ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਜੋਤਿ ਧਰੇਹੁ ॥

साहिबु सदा हजूरि है भरमै के छउड़ कटि कै अंतरि जोति धरेहु ॥

Saahibu sađaa hajoori hai bharamai ke chhaūɍ kati kai ânŧŧari joŧi đharehu ||

The Lord Master is ever-present. He tears away the veil of doubt, and installs His Light within the mind.

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਦਾਰੂ ਏਹੁ ਲਾਏਹੁ ॥

हरि का नामु अम्रितु है दारू एहु लाएहु ॥

Hari kaa naamu âmmmriŧu hai đaaroo ēhu laaēhu ||

The Name of the Lord is Ambrosial Nectar - take this healing medicine!

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਚਿਤਿ ਰਖਹੁ ਸੰਜਮੁ ਸਚਾ ਨੇਹੁ ॥

सतिगुर का भाणा चिति रखहु संजमु सचा नेहु ॥

Saŧigur kaa bhaañaa chiŧi rakhahu sanjjamu sachaa nehu ||

Enshrine the Will of the True Guru in your consciousness, and make the True Lord's Love your self-discipline.

ਨਾਨਕ ਐਥੈ ਸੁਖੈ ਅੰਦਰਿ ਰਖਸੀ ਅਗੈ ਹਰਿ ਸਿਉ ਕੇਲ ਕਰੇਹੁ ॥੨॥

नानक ऐथै सुखै अंदरि रखसी अगै हरि सिउ केल करेहु ॥२॥

Naanak âiŧhai sukhai ânđđari rakhasee âgai hari siū kel karehu ||2||

O Nanak, you shall be kept in peace here, and hereafter, you shall celebrate with the Lord. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਭਾਰ ਅਠਾਰਹ ਬਣਸਪਤਿ ਆਪੇ ਹੀ ਫਲ ਲਾਏ ॥

आपे भार अठारह बणसपति आपे ही फल लाए ॥

Âape bhaar âthaarah bañasapaŧi âape hee phal laaē ||

He Himself is the vast variety of Nature, and He Himself makes it bear fruit.

ਆਪੇ ਮਾਲੀ ਆਪਿ ਸਭੁ ਸਿੰਚੈ ਆਪੇ ਹੀ ਮੁਹਿ ਪਾਏ ॥

आपे माली आपि सभु सिंचै आपे ही मुहि पाए ॥

Âape maalee âapi sabhu sincchai âape hee muhi paaē ||

He Himself is the Gardener, He Himself irrigates all the plants, and He Himself puts them in His mouth.

ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਦਿਵਾਏ ॥

आपे करता आपे भुगता आपे देइ दिवाए ॥

Âape karaŧaa âape bhugaŧaa âape đeī đivaaē ||

He Himself is the Creator, and He Himself is the Enjoyer; He Himself gives, and causes others to give.

ਆਪੇ ਸਾਹਿਬੁ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਖਾ ਆਪੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਏ ॥

आपे साहिबु आपे है राखा आपे रहिआ समाए ॥

Âape saahibu âape hai raakhaa âape rahiâa samaaē ||

He Himself is the Lord and Master, and He Himself is the Protector; He Himself is permeating and pervading everywhere.

ਜਨੁ ਨਾਨਕ ਵਡਿਆਈ ਆਖੈ ਹਰਿ ਕਰਤੇ ਕੀ ਜਿਸ ਨੋ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਏ ॥੧੫॥

जनु नानक वडिआई आखै हरि करते की जिस नो तिलु न तमाए ॥१५॥

Janu naanak vadiâaëe âakhai hari karaŧe kee jis no ŧilu na ŧamaaē ||15||

Servant Nanak speaks of the greatness of the Lord, the Creator, who has no greed at all. ||15||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਣਿਆ ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਇ ॥

माणसु भरिआ आणिआ माणसु भरिआ आइ ॥

Maañasu bhariâa âañiâa maañasu bhariâa âaī ||

One person brings a full bottle, and another fills his cup.

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਮਤਿ ਦੂਰਿ ਹੋਇ ਬਰਲੁ ਪਵੈ ਵਿਚਿ ਆਇ ॥

जितु पीतै मति दूरि होइ बरलु पवै विचि आइ ॥

Jiŧu peeŧai maŧi đoori hoī baralu pavai vichi âaī ||

Drinking the wine, his intelligence departs, and madness enters his mind;

ਆਪਣਾ ਪਰਾਇਆ ਨ ਪਛਾਣਈ ਖਸਮਹੁ ਧਕੇ ਖਾਇ ॥

आपणा पराइआ न पछाणई खसमहु धके खाइ ॥

Âapañaa paraaīâa na pachhaañaëe khasamahu đhake khaaī ||

He cannot distinguish between his own and others, and he is struck down by his Lord and Master.

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਖਸਮੁ ਵਿਸਰੈ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥

जितु पीतै खसमु विसरै दरगह मिलै सजाइ ॥

Jiŧu peeŧai khasamu visarai đaragah milai sajaaī ||

Drinking it, he forgets his Lord and Master, and he is punished in the Court of the Lord.

ਝੂਠਾ ਮਦੁ ਮੂਲਿ ਨ ਪੀਚਈ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥

झूठा मदु मूलि न पीचई जे का पारि वसाइ ॥

Jhoothaa mađu mooli na peechaëe je kaa paari vasaaī ||

Do not drink the false wine at all, if it is in your power.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਸਚੁ ਮਦੁ ਪਾਈਐ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਜਿਸੁ ਆਇ ॥

नानक नदरी सचु मदु पाईऐ सतिगुरु मिलै जिसु आइ ॥

Naanak nađaree sachu mađu paaëeâi saŧiguru milai jisu âaī ||

O Nanak, the True Guru comes and meets the mortal; by His Grace, one obtains the True Wine.

ਸਦਾ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਹੈ ਮਹਲੀ ਪਾਵੈ ਥਾਉ ॥੧॥

सदा साहिब कै रंगि रहै महली पावै थाउ ॥१॥

Sađaa saahib kai ranggi rahai mahalee paavai ŧhaaū ||1||

He shall dwell forever in the Love of the Lord Master, and obtain a seat in the Mansion of His Presence. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਇਹੁ ਜਗਤੁ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਜਾ ਇਸ ਨੋ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥

इहु जगतु जीवतु मरै जा इस नो सोझी होइ ॥

Īhu jagaŧu jeevaŧu marai jaa īs no sojhee hoī ||

When this world comes to understand, it remains dead while yet alive.

ਜਾ ਤਿਨੑਿ ਸਵਾਲਿਆ ਤਾਂ ਸਵਿ ਰਹਿਆ ਜਗਾਏ ਤਾਂ ਸੁਧਿ ਹੋਇ ॥

जा तिन्हि सवालिआ तां सवि रहिआ जगाए तां सुधि होइ ॥

Jaa ŧinʱi savaaliâa ŧaan savi rahiâa jagaaē ŧaan suđhi hoī ||

When the Lord puts him to sleep, he remains asleep; when He wakes him up, he regains consciousness.

ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੈ ਸੋਇ ॥

नानक नदरि करे जे आपणी सतिगुरु मेलै सोइ ॥

Naanak nađari kare je âapañee saŧiguru melai soī ||

O Nanak, when the Lord casts His Glance of Grace, He causes him to meet the True Guru.

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਫਿਰਿ ਮਰਣੁ ਨ ਹੋਇ ॥੨॥

गुर प्रसादि जीवतु मरै ता फिरि मरणु न होइ ॥२॥

Gur prsaađi jeevaŧu marai ŧaa phiri marañu na hoī ||2||

By Guru's Grace, remain dead while yet alive, and you shall not have to die again. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਜਿਸ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਵੈ ਤਿਸ ਨੋ ਪਰਵਾਹ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਕੇਰੀ ॥

जिस दा कीता सभु किछु होवै तिस नो परवाह नाही किसै केरी ॥

Jis đaa keeŧaa sabhu kichhu hovai ŧis no paravaah naahee kisai keree ||

By His doing, everything happens; what does He care for anyone else?

ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਸਭੁ ਕੋ ਖਾਵੈ ਸਭ ਮੁਹਤਾਜੀ ਕਢੈ ਤੇਰੀ ॥

हरि जीउ तेरा दिता सभु को खावै सभ मुहताजी कढै तेरी ॥

Hari jeeū ŧeraa điŧaa sabhu ko khaavai sabh muhaŧaajee kadhai ŧeree ||

O Dear Lord, everyone eats whatever You give - all are subservient to You.

ਜਿ ਤੁਧ ਨੋ ਸਾਲਾਹੇ ਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਪਾਵੈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਨਿਰੰਜਨ ਕੇਰੀ ॥

जि तुध नो सालाहे सु सभु किछु पावै जिस नो किरपा निरंजन केरी ॥

Ji ŧuđh no saalaahe su sabhu kichhu paavai jis no kirapaa niranjjan keree ||

One who praises You obtains everything; You bestow Your Mercy upon him, O Immaculate Lord.

ਸੋਈ ਸਾਹੁ ਸਚਾ ਵਣਜਾਰਾ ਜਿਨਿ ਵਖਰੁ ਲਦਿਆ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਤੇਰੀ ॥

सोई साहु सचा वणजारा जिनि वखरु लदिआ हरि नामु धनु तेरी ॥

Soëe saahu sachaa vañajaaraa jini vakharu lađiâa hari naamu đhanu ŧeree ||

He alone is a true banker and trader, who loads the merchandise of the wealth of the Your Name, O Lord.

ਸਭਿ ਤਿਸੈ ਨੋ ਸਾਲਾਹਿਹੁ ਸੰਤਹੁ ਜਿਨਿ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਕੀ ਮਾਰਿ ਵਿਡਾਰੀ ਢੇਰੀ ॥੧੬॥

सभि तिसै नो सालाहिहु संतहु जिनि दूजे भाव की मारि विडारी ढेरी ॥१६॥

Sabhi ŧisai no saalaahihu sanŧŧahu jini đooje bhaav kee maari vidaaree dheree ||16||

O Saints, let everyone praise the Lord, who has destroyed the pile of the love of duality. ||16||


ਸਲੋਕ ॥

सलोक ॥

Salok ||

Shalok:

ਕਬੀਰਾ ਮਰਤਾ ਮਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਮਰਿ ਭਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੋਇ ॥

कबीरा मरता मरता जगु मुआ मरि भि न जानै कोइ ॥

Kabeeraa maraŧaa maraŧaa jagu muâa mari bhi na jaanai koī ||

Kabeer, the world is dying - dying to death, but no one knows how to truly die.

ਐਸੀ ਮਰਨੀ ਜੋ ਮਰੈ ਬਹੁਰਿ ਨ ਮਰਨਾ ਹੋਇ ॥੧॥

ऐसी मरनी जो मरै बहुरि न मरना होइ ॥१॥

Âisee maranee jo marai bahuri na maranaa hoī ||1||

Whoever dies, let him die such a death, that he does not have to die again. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਵ ਮਰਹਗੇ ਕੈਸਾ ਮਰਣਾ ਹੋਇ ॥

किआ जाणा किव मरहगे कैसा मरणा होइ ॥

Kiâa jaañaa kiv marahage kaisaa marañaa hoī ||

What do I know? How will I die? What sort of death will it be?

ਜੇ ਕਰਿ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਹੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਤਾ ਸਹਿਲਾ ਮਰਣਾ ਹੋਇ ॥

जे करि साहिबु मनहु न वीसरै ता सहिला मरणा होइ ॥

Je kari saahibu manahu na veesarai ŧaa sahilaa marañaa hoī ||

If I do not forget the Lord Master from my mind, then my death will be easy.

ਮਰਣੈ ਤੇ ਜਗਤੁ ਡਰੈ ਜੀਵਿਆ ਲੋੜੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

मरणै ते जगतु डरै जीविआ लोड़ै सभु कोइ ॥

Marañai ŧe jagaŧu darai jeeviâa loɍai sabhu koī ||

The world is terrified of death; everyone longs to live.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਸੋਇ ॥

गुर परसादी जीवतु मरै हुकमै बूझै सोइ ॥

Gur parasaađee jeevaŧu marai hukamai boojhai soī ||

By Guru's Grace, one who dies while yet alive, understands the Lord's Will.

ਨਾਨਕ ਐਸੀ ਮਰਨੀ ਜੋ ਮਰੈ ਤਾ ਸਦ ਜੀਵਣੁ ਹੋਇ ॥੨॥

नानक ऐसी मरनी जो मरै ता सद जीवणु होइ ॥२॥

Naanak âisee maranee jo marai ŧaa sađ jeevañu hoī ||2||

O Nanak, one who dies such a death, lives forever. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਜਾ ਆਪਿ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਤਾ ਆਪਣਾਂ ਨਾਉ ਹਰਿ ਆਪਿ ਜਪਾਵੈ ॥

जा आपि क्रिपालु होवै हरि सुआमी ता आपणां नाउ हरि आपि जपावै ॥

Jaa âapi kripaalu hovai hari suâamee ŧaa âapañaan naaū hari âapi japaavai ||

When the Lord Master Himself becomes merciful, the Lord Himself causes His Name to be chanted.

ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਸੁਖੁ ਦੇਵੈ ਆਪਣਾਂ ਸੇਵਕੁ ਆਪਿ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ॥

आपे सतिगुरु मेलि सुखु देवै आपणां सेवकु आपि हरि भावै ॥

Âape saŧiguru meli sukhu đevai âapañaan sevaku âapi hari bhaavai ||

He Himself causes us to meet the True Guru, and blesses us with peace. His servant is pleasing to the Lord.

ਆਪਣਿਆ ਸੇਵਕਾ ਕੀ ਆਪਿ ਪੈਜ ਰਖੈ ਆਪਣਿਆ ਭਗਤਾ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਵੈ ॥

आपणिआ सेवका की आपि पैज रखै आपणिआ भगता की पैरी पावै ॥

Âapañiâa sevakaa kee âapi paij rakhai âapañiâa bhagaŧaa kee pairee paavai ||

He Himself preserves the honor of His servants; He causes others to fall at the feet of His devotees.

ਧਰਮ ਰਾਇ ਹੈ ਹਰਿ ਕਾ ਕੀਆ ਹਰਿ ਜਨ ਸੇਵਕ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥

धरम राइ है हरि का कीआ हरि जन सेवक नेड़ि न आवै ॥

Đharam raaī hai hari kaa keeâa hari jan sevak neɍi na âavai ||

The Righteous Judge of Dharma is a creation of the Lord; he does not approach the humble servant of the Lord.

ਜੋ ਹਰਿ ਕਾ ਪਿਆਰਾ ਸੋ ਸਭਨਾ ਕਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਕੇਤੀ ਝਖਿ ਝਖਿ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥੧੭॥

जो हरि का पिआरा सो सभना का पिआरा होर केती झखि झखि आवै जावै ॥१७॥

Jo hari kaa piâaraa so sabhanaa kaa piâaraa hor keŧee jhakhi jhakhi âavai jaavai ||17||

One who is dear to the Lord, is dear to all; so many others come and go in vain. ||17||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਰਾਮੁ ਰਾਮੁ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੈ ਰਾਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

रामु रामु करता सभु जगु फिरै रामु न पाइआ जाइ ॥

Raamu raamu karaŧaa sabhu jagu phirai raamu na paaīâa jaaī ||

The entire world roams around, chanting, ""Raam, Raam, Lord, Lord"", but the Lord cannot be obtained like this.

ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਅਤਿ ਵਡਾ ਅਤੁਲੁ ਨ ਤੁਲਿਆ ਜਾਇ ॥

अगमु अगोचरु अति वडा अतुलु न तुलिआ जाइ ॥

Âgamu âgocharu âŧi vadaa âŧulu na ŧuliâa jaaī ||

He is inaccessible, unfathomable and so very great; He is unweighable, and cannot be weighed.

ਕੀਮਤਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈਆ ਕਿਤੈ ਨ ਲਇਆ ਜਾਇ ॥

कीमति किनै न पाईआ कितै न लइआ जाइ ॥

Keemaŧi kinai na paaëeâa kiŧai na laīâa jaaī ||

No one can evaluate Him; He cannot be purchased at any price.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

गुर कै सबदि भेदिआ इन बिधि वसिआ मनि आइ ॥

Gur kai sabađi bheđiâa īn biđhi vasiâa mani âaī ||

Through the Word of the Guru's Shabad, His mystery is known; in this way, He comes to dwell in the mind.

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਅਮੇਉ ਹੈ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥

नानक आपि अमेउ है गुर किरपा ते रहिआ समाइ ॥

Naanak âapi âmeū hai gur kirapaa ŧe rahiâa samaaī ||

O Nanak, He Himself is infinite; by Guru's Grace, He is known to be permeating and pervading everywhere.

ਆਪੇ ਮਿਲਿਆ ਮਿਲਿ ਰਹਿਆ ਆਪੇ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥੧॥

आपे मिलिआ मिलि रहिआ आपे मिलिआ आइ ॥१॥

Âape miliâa mili rahiâa âape miliâa âaī ||1||

He Himself comes to blend, and having blended, remains blended. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਏ ਮਨ ਇਹੁ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

ए मन इहु धनु नामु है जितु सदा सदा सुखु होइ ॥

Ē man īhu đhanu naamu hai jiŧu sađaa sađaa sukhu hoī ||

O my soul, this is the wealth of the Naam; through it, comes peace, forever and ever.

ਤੋਟਾ ਮੂਲਿ ਨ ਆਵਈ ਲਾਹਾ ਸਦ ਹੀ ਹੋਇ ॥

तोटा मूलि न आवई लाहा सद ही होइ ॥

Ŧotaa mooli na âavaëe laahaa sađ hee hoī ||

It never brings any loss; through it, one earns profits forever.

ਖਾਧੈ ਖਰਚਿਐ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵਈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਦੇਇ ॥

खाधै खरचिऐ तोटि न आवई सदा सदा ओहु देइ ॥

Khaađhai kharachiâi ŧoti na âavaëe sađaa sađaa õhu đeī ||

Eating and spending it, it never decreases; He continues to give, forever and ever.

ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਹਾਣਤ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥

सहसा मूलि न होवई हाणत कदे न होइ ॥

Sahasaa mooli na hovaëe haañaŧ kađe na hoī ||

One who has no skepticism at all never suffers humiliation.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੨॥

नानक गुरमुखि पाईऐ जा कउ नदरि करेइ ॥२॥

Naanak guramukhi paaëeâi jaa kaū nađari kareī ||2||

O Nanak, the Gurmukh obtains the Name of the Lord, when the Lord bestows His Glance of Grace. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਸਭ ਘਟ ਅੰਦਰੇ ਆਪੇ ਹੀ ਬਾਹਰਿ ॥

आपे सभ घट अंदरे आपे ही बाहरि ॥

Âape sabh ghat ânđđare âape hee baahari ||

He Himself is deep within all hearts, and He Himself is outside them.

ਆਪੇ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਜਾਹਰਿ ॥

आपे गुपतु वरतदा आपे ही जाहरि ॥

Âape gupaŧu varaŧađaa âape hee jaahari ||

He Himself is prevailing unmanifest, and He Himself is manifest.

ਜੁਗ ਛਤੀਹ ਗੁਬਾਰੁ ਕਰਿ ਵਰਤਿਆ ਸੁੰਨਾਹਰਿ ॥

जुग छतीह गुबारु करि वरतिआ सुंनाहरि ॥

Jug chhaŧeeh gubaaru kari varaŧiâa sunnaahari ||

For thirty-six ages, He created the darkness, abiding in the void.

ਓਥੈ ਵੇਦ ਪੁਰਾਨ ਨ ਸਾਸਤਾ ਆਪੇ ਹਰਿ ਨਰਹਰਿ ॥

ओथै वेद पुरान न सासता आपे हरि नरहरि ॥

Õŧhai veđ puraan na saasaŧaa âape hari narahari ||

There were no Vedas, Puraanas or Shaastras there; only the Lord Himself existed.

ਬੈਠਾ ਤਾੜੀ ਲਾਇ ਆਪਿ ਸਭ ਦੂ ਹੀ ਬਾਹਰਿ ॥

बैठा ताड़ी लाइ आपि सभ दू ही बाहरि ॥

Baithaa ŧaaɍee laaī âapi sabh đoo hee baahari ||

He Himself sat in the absolute trance, withdrawn from everything.

ਆਪਣੀ ਮਿਤਿ ਆਪਿ ਜਾਣਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਗਉਹਰੁ ॥੧੮॥

आपणी मिति आपि जाणदा आपे ही गउहरु ॥१८॥

Âapañee miŧi âapi jaañađaa âape hee gaūharu ||18||

Only He Himself knows His state; He Himself is the unfathomable ocean. ||18||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਜਗਤੁ ਮੁਆ ਮਰਦੋ ਮਰਦਾ ਜਾਇ ॥

हउमै विचि जगतु मुआ मरदो मरदा जाइ ॥

Haūmai vichi jagaŧu muâa marađo marađaa jaaī ||

In egotism, the world is dead; it dies and dies, again and again.

ਜਿਚਰੁ ਵਿਚਿ ਦੰਮੁ ਹੈ ਤਿਚਰੁ ਨ ਚੇਤਈ ਕਿ ਕਰੇਗੁ ਅਗੈ ਜਾਇ ॥

जिचरु विचि दमु है तिचरु न चेतई कि करेगु अगै जाइ ॥

Jicharu vichi đammu hai ŧicharu na cheŧaëe ki karegu âgai jaaī ||

As long as there is breath in the body, he does not remember the Lord; what will he do in the world hereafter?

ਗਿਆਨੀ ਹੋਇ ਸੁ ਚੇਤੰਨੁ ਹੋਇ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥

गिआनी होइ सु चेतंनु होइ अगिआनी अंधु कमाइ ॥

Giâanee hoī su cheŧannu hoī âgiâanee ânđđhu kamaaī ||

One who remembers the Lord is a spiritual teacher; the ignorant one acts blindly.

ਨਾਨਕ ਏਥੈ ਕਮਾਵੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਅਗੈ ਪਾਏ ਜਾਇ ॥੧॥

नानक एथै कमावै सो मिलै अगै पाए जाइ ॥१॥

Naanak ēŧhai kamaavai so milai âgai paaē jaaī ||1||

O Nanak, whatever one does in this world, determines what he shall receive in the world hereafter. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਧੁਰਿ ਖਸਮੈ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚੇਤਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥

धुरि खसमै का हुकमु पइआ विणु सतिगुर चेतिआ न जाइ ॥

Đhuri khasamai kaa hukamu paīâa viñu saŧigur cheŧiâa na jaaī ||

From the very beginning, it has been the Will of the Lord Master, that He cannot be remembered without the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

सतिगुरि मिलिऐ अंतरि रवि रहिआ सदा रहिआ लिव लाइ ॥

Saŧiguri miliâi ânŧŧari ravi rahiâa sađaa rahiâa liv laaī ||

Meeting the True Guru, he realizes that the Lord is permeating and pervading deep within him; he remains forever absorbed in the Lord's Love.

ਦਮਿ ਦਮਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲਦਾ ਦੰਮੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥

दमि दमि सदा समालदा दमु न बिरथा जाइ ॥

Đami đami sađaa samaalađaa đammu na biraŧhaa jaaī ||

With each and every breath, he constantly remembers the Lord in meditation; not a single breath passes in vain.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭਉ ਗਇਆ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥

जनम मरन का भउ गइआ जीवन पदवी पाइ ॥

Janam maran kaa bhaū gaīâa jeevan pađavee paaī ||

His fears of birth and death depart, and he obtains the honored state of eternal life.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਰਤਬਾ ਤਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥

नानक इहु मरतबा तिस नो देइ जिस नो किरपा करे रजाइ ॥२॥

Naanak īhu maraŧabaa ŧis no đeī jis no kirapaa kare rajaaī ||2||

O Nanak, He bestows this rank upon that mortal, upon whom He showers His Mercy. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਦਾਨਾਂ ਬੀਨਿਆ ਆਪੇ ਪਰਧਾਨਾਂ ॥

आपे दानां बीनिआ आपे परधानां ॥

Âape đaanaan beeniâa âape parađhaanaan ||

He Himself is all-wise and all-knowing; He Himself is supreme.

ਆਪੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਲਦਾ ਆਪੇ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾਂ ॥

आपे रूप दिखालदा आपे लाइ धिआनां ॥

Âape roop đikhaalađaa âape laaī đhiâanaan ||

He Himself reveals His form, and He Himself enjoins us to His meditation.

ਆਪੇ ਮੋਨੀ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਕਥੈ ਗਿਆਨਾਂ ॥

आपे मोनी वरतदा आपे कथै गिआनां ॥

Âape monee varaŧađaa âape kaŧhai giâanaan ||

He Himself poses as a silent sage, and He Himself speaks spiritual wisdom.

ਕਉੜਾ ਕਿਸੈ ਨ ਲਗਈ ਸਭਨਾ ਹੀ ਭਾਨਾ ॥

कउड़ा किसै न लगई सभना ही भाना ॥

Kaūɍaa kisai na lagaëe sabhanaa hee bhaanaa ||

He does not seem bitter to anyone; He is pleasing to all.

ਉਸਤਤਿ ਬਰਨਿ ਨ ਸਕੀਐ ਸਦ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨਾ ॥੧੯॥

उसतति बरनि न सकीऐ सद सद कुरबाना ॥१९॥

Ūsaŧaŧi barani na sakeeâi sađ sađ kurabaanaa ||19||

His Praises cannot be described; forever and ever, I am a sacrifice to Him. ||19||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥

सलोक मः १ ॥

Salok M: 1 ||

Shalok, First Mehl:

ਕਲੀ ਅੰਦਰਿ ਨਾਨਕਾ ਜਿੰਨਾਂ ਦਾ ਅਉਤਾਰੁ ॥

कली अंदरि नानका जिंनां दा अउतारु ॥

Kalee ânđđari naanakaa jinnaan đaa âūŧaaru ||

In this Dark Age of Kali Yuga, O Nanak, the demons have taken birth.

ਪੁਤੁ ਜਿਨੂਰਾ ਧੀਅ ਜਿੰਨੂਰੀ ਜੋਰੂ ਜਿੰਨਾ ਦਾ ਸਿਕਦਾਰੁ ॥੧॥

पुतु जिनूरा धीअ जिंनूरी जोरू जिंना दा सिकदारु ॥१॥

Puŧu jinooraa đheeâ jinnooree joroo jinnaa đaa sikađaaru ||1||

The son is a demon, and the daughter is a demon; the wife is the chief of the demons. ||1||


ਮਃ ੧ ॥

मः १ ॥

M:h 1 ||

First Mehl:

ਹਿੰਦੂ ਮੂਲੇ ਭੂਲੇ ਅਖੁਟੀ ਜਾਂਹੀ ॥

हिंदू मूले भूले अखुटी जांही ॥

Hinđđoo moole bhoole âkhutee jaanhee ||

The Hindus have forgotten the Primal Lord; they are going the wrong way.

ਨਾਰਦਿ ਕਹਿਆ ਸਿ ਪੂਜ ਕਰਾਂਹੀ ॥

नारदि कहिआ सि पूज करांही ॥

Naarađi kahiâa si pooj karaanhee ||

As Naarad instructed them, they are worshipping idols.

ਅੰਧੇ ਗੁੰਗੇ ਅੰਧ ਅੰਧਾਰੁ ॥

अंधे गुंगे अंध अंधारु ॥

Ânđđhe gungge ânđđh ânđđhaaru ||

They are blind and mute, the blindest of the blind.

ਪਾਥਰੁ ਲੇ ਪੂਜਹਿ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰ ॥

पाथरु ले पूजहि मुगध गवार ॥

Paaŧharu le poojahi mugađh gavaar ||

The ignorant fools pick up stones and worship them.

ਓਹਿ ਜਾ ਆਪਿ ਡੁਬੇ ਤੁਮ ਕਹਾ ਤਰਣਹਾਰੁ ॥੨॥

ओहि जा आपि डुबे तुम कहा तरणहारु ॥२॥

Õhi jaa âapi dube ŧum kahaa ŧarañahaaru ||2||

But when those stones themselves sink, who will carry you across? ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਸਭੁ ਕਿਹੁ ਤੇਰੈ ਵਸਿ ਹੈ ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ॥

सभु किहु तेरै वसि है तू सचा साहु ॥

Sabhu kihu ŧerai vasi hai ŧoo sachaa saahu ||

Everything is in Your power; You are the True King.

ਭਗਤ ਰਤੇ ਰੰਗਿ ਏਕ ਕੈ ਪੂਰਾ ਵੇਸਾਹੁ ॥

भगत रते रंगि एक कै पूरा वेसाहु ॥

Bhagaŧ raŧe ranggi ēk kai pooraa vesaahu ||

The devotees are imbued with the Love of the One Lord; they have perfect faith in Him.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭੋਜਨੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਰਜਿ ਰਜਿ ਜਨ ਖਾਹੁ ॥

अम्रितु भोजनु नामु हरि रजि रजि जन खाहु ॥

Âmmmriŧu bhojanu naamu hari raji raji jan khaahu ||

The Name of the Lord is the ambrosial food; His humble servants eat their fill.

ਸਭਿ ਪਦਾਰਥ ਪਾਈਅਨਿ ਸਿਮਰਣੁ ਸਚੁ ਲਾਹੁ ॥

सभि पदारथ पाईअनि सिमरणु सचु लाहु ॥

Sabhi pađaaraŧh paaëeâni simarañu sachu laahu ||

All treasures are obtained - meditative remembrance on the Lord is the true profit.

ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਅਗਮ ਅਗਾਹੁ ॥੨੦॥

संत पिआरे पारब्रहम नानक हरि अगम अगाहु ॥२०॥

Sanŧŧ piâare paarabrham naanak hari âgam âgaahu ||20||

The Saints are very dear to the Supreme Lord God, O Nanak; the Lord is unapproachable and unfathomable. ||20||


ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

सलोक मः ३ ॥

Salok M: 3 ||

Shalok, Third Mehl:

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਆਵਦਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਜਾਇ ॥

सभु किछु हुकमे आवदा सभु किछु हुकमे जाइ ॥

Sabhu kichhu hukame âavađaa sabhu kichhu hukame jaaī ||

Everything comes by the Lord's Will, and everything goes by the Lord's Will.

ਜੇ ਕੋ ਮੂਰਖੁ ਆਪਹੁ ਜਾਣੈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥

जे को मूरखु आपहु जाणै अंधा अंधु कमाइ ॥

Je ko moorakhu âapahu jaañai ânđđhaa ânđđhu kamaaī ||

If some fool believes that he is the creator, he is blind, and acts in blindness.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਕੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੧॥

नानक हुकमु को गुरमुखि बुझै जिस नो किरपा करे रजाइ ॥१॥

Naanak hukamu ko guramukhi bujhai jis no kirapaa kare rajaaī ||1||

O Nanak, the Gurmukh understands the Hukam of the Lord's Command; the Lord showers His Mercy upon him. ||1||


ਮਃ ੩ ॥

मः ३ ॥

M:h 3 ||

Third Mehl:

ਸੋ ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਸੋ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥

सो जोगी जुगति सो पाए जिस नो गुरमुखि नामु परापति होइ ॥

So jogee jugaŧi so paaē jis no guramukhi naamu paraapaŧi hoī ||

He alone is a Yogi, and he alone finds the Way, who, as Gurmukh, obtains the Naam.

ਤਿਸੁ ਜੋਗੀ ਕੀ ਨਗਰੀ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸੈ ਭੇਖੀ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥

तिसु जोगी की नगरी सभु को वसै भेखी जोगु न होइ ॥

Ŧisu jogee kee nagaree sabhu ko vasai bhekhee jogu na hoī ||

In the body-village of that Yogi are all blessings; this Yoga is not obtained by outward show.

ਨਾਨਕ ਐਸਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਜੋਗੀ ਜਿਸੁ ਘਟਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੨॥

नानक ऐसा विरला को जोगी जिसु घटि परगटु होइ ॥२॥

Naanak âisaa viralaa ko jogee jisu ghati paragatu hoī ||2||

O Nanak, such a Yogi is very rare; the Lord is manifest in his heart. ||2||


ਪਉੜੀ ॥

पउड़ी ॥

Paūɍee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਜੰਤ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਆਧਾਰੁ ॥

आपे जंत उपाइअनु आपे आधारु ॥

Âape janŧŧ ūpaaīânu âape âađhaaru ||

He Himself created the creatures, and He Himself supports them.

ਆਪੇ ਸੂਖਮੁ ਭਾਲੀਐ ਆਪੇ ਪਾਸਾਰੁ ॥

आपे सूखमु भालीऐ आपे पासारु ॥

Âape sookhamu bhaaleeâi âape paasaaru ||

He Himself is seen to be subtle, and He Himself is obvious.

ਆਪਿ ਇਕਾਤੀ ਹੋਇ ਰਹੈ ਆਪੇ ਵਡ ਪਰਵਾਰੁ ॥

आपि इकाती होइ रहै आपे वड परवारु ॥

Âapi īkaaŧee hoī rahai âape vad paravaaru ||

He Himself remains a solitary recluse, and He Himself has a huge family.

ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਹਰਿ ਸੰਤਾ ਰੇਨਾਰੁ ॥

नानकु मंगै दानु हरि संता रेनारु ॥

Naanaku manggai đaanu hari sanŧŧaa renaaru ||

Nanak asks for the gift of the dust of the feet of the Saints of the Lord.

ਹੋਰੁ ਦਾਤਾਰੁ ਨ ਸੁਝਈ ਤੂ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥

होरु दातारु न सुझई तू देवणहारु ॥२१॥१॥ सुधु ॥

Horu đaaŧaaru na sujhaëe ŧoo đevañahaaru ||21||1|| suđhu ||

I cannot see any other Giver; You alone are the Giver, O Lord. ||21||1|| Sudh ||



200+ ਗੁਰਬਾਣੀ (ਪੰਜਾਬੀ) 200+ गुरबाणी (हिंदी) 200+ Gurbani (Eng) Sundar Gutka Sahib (Download PDF) Daily Updates